Ναρκωτικά στη σόουμπιζ: Γιατί το κάνουν αφού τα έχουν όλα;

5 Μαΐου 2014

΄'Ενα από τα ερωτήματα που όλοι μας σκεφτόμαστε όταν ακούμε για θανάτους διασήμων. 

Ο πρόσφατος θάνατος του διάσημου ηθοποιού Philip Seymour Hoffman έχει στρέψει το ενδιαφέρον τόσο της κοινής γνώμης, όσο και της επιστημονικής κοινότητας στο ζήτημα του εθισμού. Άραγε ο εθισμός είναι χρόνια νόσος; 

Το άρθρο επιμελήθηκε ο Κ.Κωνσταντινίδης, Χειρουργός, Ουρολόγος-Ανδρολόγος, Πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, www.andrologia.gr

Ο βραβευμένος με oscar ηθοποιός, πατέρας τριών παιδιών, πέθανε με μια σύριγγα στο χέρι και μια αρκετά μεγάλη ποσότητα ηρωίνης στο διαμέρισμά του.  Ο θάνατός του, μετά από μια μεγάλη περίοδο αποχής από ουσίες,  είναι ενδεικτικός της διάστασης του προβλήματος του εθισμού που αντιμετωπίζει η σύγχρονη κοινωνία. Όταν ένας εξαιρετικά ταλαντούχος και αναγνωρισμένος ηθοποιός που έχει τους πόρους και την καλύτερη δυνατή ιατρική φροντίδα και ο οποίος, πάνω απ όλα, συνειδητοποιεί το πρόβλημα του, υποκύπτει τελικά στον εθισμό του, δεν μπορεί παρά να τονίσει πόσο ολέθριος μπορεί να είναι ο εθισμός αυτός.

Ο κίνδυνος να πεθάνει κανείς από τον εθισμό του στις ουσίες δε διαφέρει πολύ από τον κίνδυνο να πεθάνει κανείς από καρδιακή ανεπάρκεια. Πρόκειται για δυο καταστάσεις που απαιτούν συστηματική φροντίδα. Οι ειδικοί μάλιστα, τονίζουν ότι τα κέντρα αποτοξίνωσης είναι σημαντικό κομμάτι της θεραπείας, αλλά δεν είναι το αντίδοτο του εθισμού. Ο εθισμός είναι ένα μακροχρόνιο νόσημα που εξελίσσεται και κανείς δεν μπορεί να θεραπευτεί από αυτόν. Αν κάποιος υποφέρει από έναν εθισμό, δεν μπορεί να χαλαρώσει ποτέ, γιατί  η νευροχημεία του εγκεφάλου αλλάζει και τα άτομα αυτά είναι επιρρεπή στην υποτροπή.

Παράλληλα, όσο πιο νωρίς ξεκινήσει ένα άτομο τη χρήση ουσιών, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχει να αναπτύξει εθισμό.

Οι ειδικοί λοιπόν περιγράφουν τον εθισμό ως ένα χρόνιο νόσημα που προκαλεί χημικές αλλαγές σε εγκεφαλικό επίπεδο, οι οποίες παραμένουν για μεγάλο διάστημα μετά τη διακοπή των ουσιών. Η αποχή , ή η πρόσληψη  αγωγής υποκατάστασης, μπορούν να βοηθήσουν τον ασθενή στη διατήρηση του ελέγχου. Όπως όμως κανείς μπορεί να κάνει ξανά ποδήλατο, χωρίς να το έχει αγγίξει για 20 ολόκληρα χρόνια, έτσι κι ένας εθισμένος εγκέφαλος μπορεί, εάν εκτεθεί στην ουσία μετά από ένα τόσο μεγάλο διάστημα αποχής, να φτάσει άμεσα στα επίπεδα εθισμού που είχε πριν τη διακοπή. Ο Ηoffman άλλωστε δήλωσε στην τελευταία του συνέντευξη ότι ξαναζήτησε τον περασμένο Μάρτιο θεραπεία αποτοξίνωσης μετά από 23 χρόνια αποχής.

Μελέτες σε ζώα μάλιστα επιβεβαιώνουν ότι ακόμα και μια μικρή ποσότητα της εθιστικής ουσίας είναι αρκετή για να επαναφέρει άμεσα το πρόβλημα του εθισμού και για αυτό ο εθισμός θεωρείται ένα χρόνιο νόσημα, το οποίο έχει συχνά ως έκβαση το θάνατο από υπερβολική δόση.

Η ιστορία του Hoffman σύμφωνα με τους ειδικούς δεν είναι μια μοναδική, ή ασυνήθιστη ιστορία.

Ακριβώς επειδή ο εθισμός έχει γενετική προδιάθεση, οι επώνυμοι έχουν τις ίδιες πιθανότητες με οποιοδήποτε άλλο να υποφέρουν από αυτόν, αν και συχνά ο χώρος του θεάματος είναι πιο ανεκτικός στη χρήση ουσιών, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο ανάπτυξης εθισμού. Ο εθισμός, άλλωστε, δεν κάνει διακρίσεις, με τον ίδιο τρόπο που δεν κάνουν διακρίσεις η υπέρταση και ο διαβήτης. Σήμερα εκτιμάται πως 100 άτομα πεθαίνουν καθημερινά στις ΗΠΑ από υπερβολική δόση, και ο αριθμός ολοένα και αυξάνεται, ενδεχομένως εξαιτίας της συνταγογράφησης παυσίπονων με βάση το όπιο, όπως είναι η ηρωίνη.

Η ανάρρωση από τον εθισμό σε ουσίες είναι δυνατή με θεραπεία, αλλαγή στον τρόπο ζωής και επίγνωση. Οι ιατροί μπορεί να συστήσουν την εισαγωγή σε κέντρο αποτοξίνωσης για διάστημα που μπορεί να φτάσει και τους 6 μήνες και για τη συνέχεια ψυχοθεραπεία και ομάδες αυτοβοήθειας. Αν και ο τύπος της θεραπείας διαφέρει ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε ασθενούς, οι ειδικοί τονίζουν ότι μέχρι στιγμής οι μελέτες δείχνουν ότι τα καλύτερα αποτελέσματα τα έχουν τα άτομα που βρίσκονται σε συνεχόμενη θεραπεία για τουλάχιστον 5 χρόνια.

Μια συνεχόμενη θεραπευτική παρέμβαση που βαθμιαία εξελίσσεται μπορεί να έχει πολύ καλά αποτελέσματα. Το πιο σημαντικό όμως, είναι οι ασθενείς να έχουν συνεχή επίγνωση της πιθανότητας υποτροπής. Δεν έχει σημασία για πόσο διάστημα έχει μείνει κανείς «καθαρός», γιατί εάν κάνει εκ νέου χρήση της ουσίας ο κίνδυνος υποτροπής είναι πάρα πολύ μεγάλος.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ