Με μία άλλη ματιά οι ταινίες της εβδομάδας

5 Ιουνίου 2014
Από τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο

Μια μέρα μακριά είναι το αύριο λέει ένα τραγούδι περασμένης δεκαετίας κια για αυτά τα όρια μιλάει η νέα ταινία με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρούζ και τίτλο «Στα όρια του αύριο». Ξεκαρδιστική περιπέτεια που ενσυνειδητα κοροιδεύει το ίδιο το είδος με την Έμιλυ Μπλαντ να επιβεβαιώνει ότι τα κορίτσια στις περιπέτειες μπορούν να μην είναι απλά διεκπαιρεωτικά. Στην ταινία η επανάλλειψη γίνεται η μητέρα της μάθησης για τον κεντρικό χαρακτήρα που όσο έχει ένα χάρισμα, θα πεθαίνει χιλιάδες φορές σαν βίντεο γκέιμ μέχρι να βρει τη λύση σε ένα ερώτημα που θα σώσει την ανθρωπότητα. Πολύ γέλιο, πολύ δράση, υπέροχο τρισδιάστατο γύρισμα.


 
Από τα όρια της επόμενης μέρας, ένα βήμα πιο μακριά, στο «πέρα από το όνειρο». Ο σκηνοθέτης του «Βαλς με τον Μπασίρ» Άρι Φόλμαν, σε μία mixed animation και ταινία μυθοπλασίας, φέρνει στην επιφάνεια το ερώτημα «είμαστε η εικόνα μας ή κάτι πέρα από αυτό». Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Στανισλάβ Λεμ, η ταινία ξεπερνά την κεντρική της ιδέα θυμίζοντας μας ότι η εξαθλίωση της εκμετάλευσης ακόμα και μιας εικόνας είναι ικανό κίνητρο για να ξεκινήσει μια επανάσταση. Με σύο λόγια μια ηθοποιός πουλάει το πνευματικό δικαίωμα της εικόνας της και αυτό είναι το γεγονός να ξεκινήσουν αλλαγές 20 χρόνια αργότερα, όταν ο κόσμος αντιδρά στην ίδια την ιδέα, ότι είμαστε ολογράματα του εαυτού μας.


 
Μια ιδιαίτερα παρεξηγημένη ταινία, «Τα δεσμά του Διαβόλου», σε χαμηλούς τόνους περιγράφει ένα περιστατικό δολοφονιας 3 πιτσιρικιών και το πιθανό λάθος των αρχών που οδηγεί στη φυλακή τρεις πιθανούς αθώους. Η ταινία είναι μια μελέτη πάνω στην ενοχή, στο αίσθημα της ευθύνης, τους οικογενειακούς δεσμούς και τις εσωτερικές εκρήξεις που δεν βλέπεις τα θύματα τους. Ο Κόλιν Φερθ δεν είναι αρκετός αλλά η Ρις Γουίδερσπουν μας θυμίζει τις Οσκαρικές στιγμές τις αρκετά χρόνια πριν. Σαφώς όχι η καλύτερη ταινία του Ατόμ Εγκογιάν αλλά άκρως αξιοπρεπής και δεμένη προσπάθεια. Στο φεστιβάλ του Τορόντο πάντως ενθουσίασε ενω και στο Σαν Σεμπαστιάν οι κριτικές μιλούσαν εύστοχα για μια αξιοπρεπή προσπάθεια του καναδού σκηνοθέτη μετά από αρκετές αποτυχίες.


 
Ο Κρίστιαν Μπέιλ για ακόμα μια φορά ειναι εξαιρετικός στην καινούρια του ταινία τη «Σκουριασμένη πόλη» σε έναν ακόμα σκοτεινό και πολλών αναγνώσεων χαρακτήρα. Χαμηλότονη ταινία, παρ όλη την ουσιαστική ένταση της είναι ένα δείγμα κινηματογράφου αφήγησης και δράσης που μιλάει στην καρδιά του κοινού. Κεντρικό θέμα, οι σχέσεις των μελών μιας οικογένειας μετά την αποφυλάκιση ενός μέλους της. (Απολύτως απαράδεκτο το γεγονός ότι έχει πειρατευτεί περίσσοτερους από 8 μήνες πριν την κυκλοφορία της στους κινηματογράφους).


 
Η πρώτη από τις δύο ταινίες για τον Yves Saint Laurent επιτρέπει στον Γκιγιόν Γκαλιέν να χτίσει έναν χαρακτήρα που έχει ενδιαφέρον αλλά ο σκηνοθέτης Τζαλίλ Λεσπέρ ακολουθεί ένα σενάριο τηλεοπτικής αναζήτησης στοιχείων και ανεκδοτολογικών περιστατικών της ζωής του σπουδαίου άντρα της μόδας. Για όσους δεν γνωρίζουν τίποτα για τη ζωή του, έρχονται σε επαφή με την ανάγκη του να έχει κάποιους υποστηρικτές για να τα βγάζει πέρα αλλά βλέπουμε και την αδυναμία του να δεχτεί την αποτυχία, τα πάθη και τα λάθη του. Κάτι όμως λείπει που θα το δείτε στην επόμενη ταινία για τη ζωή του και ακόμα δεν σας το λέμε.


 
Επίσης κυκλοφορούν το «Θεέ μου, τι σου Κάναμε», η μεγαλύτερη γαλλική επιτυχία της χρονιάς που μας πέρασε και σε επανέκδοση το «Τί ξέρεις για τον έρωτα», μια κάπως ξεπερασμένη αλλά κομψη κατά τα άλλα κωμωδία χαρακτηρων.


 
Για περισσότερες πληροφορίες, μην ξεχνάτε να επισκέπτεστε το www.moviemonsters.gr
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ