Πώς γίνεται η διακίνηση ναρκωτικών στην Ελλάδα;

7 Ιουλίου 2014

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα σχετικά με τις συλλήψεις και την κατάσχεση του 1 τόνου ηρωϊνης (αξίας περίπου 60 εκατομμυρίων ευρώ), το θέμα της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών είναι ένα σοβαρό θέμα για ανάλυση και συζήτηση. Τα καρτέλ των ναρκωτικών κρατούν καλά, πλουτίζουν, ποσότητες εκατομμυρίων πηγαινο-έρχονται σε όλες τις χώρες του κόσμου και καμία κυβέρνηση δεν έχει “βρει” ακόμα τον τρόπο να ρίξει φως στον τρόπο που διακινούνται από τους φιλάργυρους εμπόρους.

Κι όμως, ιδέες εξάλειψης της παρα-οικονομίας των ναρκωτικών υπάρχουν και μοιάζουν υλοποιήσιμες και αποτελεσματικές, αν βεβαίως υπάρχει πραγματικά η θέληση για “ξεβρώμισμα” του τοπίου. Είναι γνωστό ότι τα ναρκωτικά αποτελούν τη μεγαλύτερη μάστιγα της σύγχρονης κοινωνίας.

Όλα τα γνωστά ναρκωτικά, πλην των αυτοφυών όπως το χασίς, τα παραισθησιογόνα μανιτάρια κ.α., είναι παράγωγα της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Με άλλα λόγια τα ναρκωτικά τα οποία φτιάχνονται στο εργαστήριο από ανθρώπους.  Από τα βαρβιτουρικά (ηρεμιστικά) μέχρι το L.S.D, την κοκαϊνη αλλά και την δημοφιλη στην χώρα μας, ηρωίνη.

Η κερδοφόρα διακίνηση ναρκωτικών είναι ένα φαινόμενο που έχει εμφανιστεί σχεδόν σε κάθε χώρα του κόσμου. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο δίκτυο παραγωγής και διακίνησης με τεράστια οικονομικά οφέλη, το οποίο για ευνόητους λόγους οι εκάστοτε κυβερνήσεις αποφεύγουν σκοπίμως να εξιχνιάσουν. Εξάλλου πολλοί αναφέρουν πως πρόκειται για τους στυλοβάτες της παγκόσμιας οικονομίας. Ολόκληρες κοινωνίες βασίζονται στα οικονομικά οφέλη των ναρκωτικών και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου γίνονται ακόμη και πόλεμοι για τον έλεγχό τους, όπως Κολομβία, Μεξικό και γενικά η Λατινική Αμερική.

Εκτός όμως από τα οικονομικά οφέλη, τα ναρκωτικά αποτελούν στα χέρια του κράτους ένα μεγάλο όπλο, όπως έχει αποδειχθεί. Οι εξαρτησιογόνες ουσίες είναι ένας από τους αποτελεσματικότερους τρόπους ελέγχου των μαζών. Όπου οι κυβερνώντες δεν μπορούν άμεσα να επιβάλλουν τα σχέδιά τους, επιχειρούν να το κάνουν με έμμεσο και ύπουλο τρόπο και δυστυχώς σε κάποιες περιπτώσεις το καταφέρνουν. Κλασικό παράδειγμα τα στέκια της νεολαίας στα Εξάρχεια τις δεκαετίες του '80 και '90 που γέμισαν από ηρωϊνη καθαρά για αντιπερισπασμό.

Με ποιόν τρόπο, όμως, φτάνουν αυτές οι ουσίες στα χέρια κάποιου; Λογικό είναι να συμπεράνουμε πως ελέγχονται μέσα από μηχανισμούς του κράτους. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτό το ρόλο επιτελεί και η αστυνομία, με τη συνδρομή των βοηθών τους (βαποράκια).

Και ο στόχος -  οι πιο αδύναμοι, οι άρρωστοι. Αντί να δούμε κατάματα το πρόβλημα και να το χτυπήσουμε στη ρίζα του, αναλωνόμαστε σε τιμωρίες και στιγματισμό άρρωστων ανθρώπων. Ο τοξικομανής είναι άρρωστος. Είναι το θύμα και όχι ο θύτης! Δεν μας φταίει ο χρήστης αλλά ο διακινητής και παρασκευαστής. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ναρκωτικά είναι ένα δημιούργημα του καπιταλισμού για να κερδίσει περισσότερο χρήμα και μεγαλύτερη εξουσία.

Πώς φθάνουν στην χώρα μας όλα αυτά τα ναρκωτικά; Πώς εισάγονται στις ευρωπαϊκές χώρες;

Παραδόξως, η Αμβέρσα του Βελγίου είναι γεμάτη κοκαΐνη. Θεωρείται η πρωτεύουσα των ναρκωτικών της Ευρώπης. Παραπάνω και από το Αμστερντάμ. Χαρακτηριστικά, σχεδόν το 25% της κοκαΐνης που μπαίνει στην Ευρώπη από τη Νότια Αμερική, περνάει από τη χώρα του Βελγίου και ένα μεγάλο μέρος, από το λιμάνι της Αμβέρσας. Είναι πολύ βολικό και ταυτόχρονα απίστευτο "το ότι μόνο το 2% των κοντέινερ που περνάνε από το λιμάνι κάθε χρόνο ελέγχεται, άρα δεν πιάνουν σχεδόν τίποτα".  Και από εκεί αρχίζει το ταξίδι για κάθε γωνιά της Ευρώπης.
Μία άλλη χώρα προέλευσης και παραγωγής ναρκωτικών στην Ευρώπη είναι και η Αλβανία όπως και η Σερβία. Λόγω μικρής απόστασης, η Αλβανία και η Σερβία είναι οι κύριοι προμηθευτές ναρκωτικών στη χώρα μας.

(Πηγή - The Guardian, Drug Use in Europe)

 

 

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ