Είδαμε το Sex Tape/ Μία Τρελή Βραδιά

25 Αυγούστου 2014

Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστικό δίδυμο αυτής της άτολμης και αμήχανης σεξοκωμωδίας (υποτίθεται) είχαν ξανασυνεργαστεί στην (επίσης μέτρια) «Άτακτη καθηγήτρια» (2011), που είχε μαζέψει και μπόλικο χρήμα. Θα εκπλαγώ αν το επαναλάβουν… Διότι αν και η (τρομερά καλλίγραμμη) Ντίαζ κι ο (αδυνατισμένος) Σίγκελ δένουν ως κωμικό ντουέτο, το σενάριο εμφανίζεται… γυμνό. Και δεν τους βοηθάει καθόλου να στήσουν μια κωμωδία της προκοπής γύρω από το φυλλοροόν σεξ του υμέναιου, ή τα «μυστήρια» του διαδικτύου. Το δε χειρότερο είναι πως η ταινία αρχίζει με υποσχόμενες προοπτικές. Για κάνα μισάωρο στην αρχή, βλέπουμε την Αν (Ντίαζ) και τον Τζέι (Σίγκελ), δυο εραστές που όταν ήταν ακόμη στα ντουζένια τους, πραγματικά… του έδωσαν να καταλάβει. Παθιασμένο σεξ με κάθε ευκαιρία και όλα τα συμπαραμαρτούντα. Μετά, ήρθε ο γάμος, δυο παιδιά, μια ντουζίνα χρόνια και η ρουτίνα της βιωμένης οικειότητας που αποστράγγισαν τη σχέση τους από ο,τιδήποτε πιπεράτο. Και σ’ αυτό το μέρος η ταινία καταγράφει (έστω, κάπως ρηχά) μεγάλες αλήθειες.

Οπότε, σε μια προσπάθεια αναθέρμανσης του πάθους τους, η Αν προτείνει να γυρίσουν ένα «οικιακό» σεξοβίντεο. Ξαποστέλνουν τα παιδιά, πίνουν καμπόσο και βάζουν κάτω το πόνημα «Η χαρά του σεξ» αναπαριστώντας όσο περισσότερες στάσεις μπορούν. Κι εδώ η ταινία βγάζει κάποιο γέλιο –ακόμα. Την επαύριο, ωστόσο, ο Τζέι ανακαλύπτει έντρομος ότι αντί να σβήσει το προσωπικό τους λιμπιντο-βοήθημα, το έχει στείλει στη διαδικτυακή πλατφόρμα που μοιράζεται το ζεύγος με διάφορους γνωστούς του. Ε, κι από δω και κάτω αρχίζει το πράγμα και παραπαίει. Κι από (εν δυνάμει) σκαμπρόζικο φιλμ, μετατρέπεται σε μια (ψευτοφρενήρη) οικογενειακή κωμωδία. Επιπροσθέτως, επειδή όλοι αυτοί οι «πλατφορμαρισμένοι» γνωστοί συνδέονται μέσω iPad, αρχίζει και μια διόλου συγκαλυμμένη συνεχής εξύμνηση των πασίγνωστων γκάτζετ της Apple. Τέλος πάντων, εν μια νυκτί, αρχίζουν οι δυο πανικόβλητοι σύζυγοι και προσπαθούν να περιμαζέψουν τα «ένοχα» iPad από τους κατόχους τους, με το πρόσχημα κάποιου εράνου. Η δε χειρότερη στιγμή, είναι όταν πάνε στο σπίτι του μεγαλοσχήμονος διευθυντή (Λόου) μιας χρηστής ιντερνετικής εταιρείας –η οποία ενδιαφέρεται να στηρίξει οικονομικά το «μαμαδίστικο» μπλογκ της Αν– και καταλήγουν, η μεν σύζυγος-μπλόγκερ να σνιφάρει κόκα με τον διευθυντή, ο δε σύζυγος να κυνηγιέται με ένα λυκόσκυλο… Ε, ρε πλάκες!
Να μην σας πω και το τέλος, διότι ούτε κι αυτό αποζημιώνει τον έρμο τον θεατή. Να σας πω, όμως, ότι στην Αμερική πολύς λόγος έγινε για το πόσο απίθανο/ αδύνατο είναι να συμβεί τέτοιο ιντερνετικό μπέρδεμα –ακόμη και στα… θεόσταλτα iPad.

tospirto.net

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ