Αισθάνομαι οτι όλοι με κοιτούν και με σχολιάζουν. Φοβάμαι ακόμα και να βγω από το σπίτι μου...

29 Αυγούστου 2014
Δάφνη, 21 ετών ρωτά

Ρωτά η αναγνώστρια μας Δάφνη Λ.


Γεια σας, εδω και 4 χρονια περιπου οπου σπουδαζω σε αλλη πολη ..μου δημιουργηθηκε μια ανασφαλεια με τον εαυτο μου και τους γυρω μου που πιστευω την ειχα παντα απλα μου βγηκε ποιο εντονα οταν εμεινα μονη μου .. στην αρχη νομιζαα οτι ολοι με κοιτουσααν δεν μπορουσα και δεν ηθελα να βγαινω απο το σπιτι μου .. φοβομουνα τα σχολια του κοσμο και δεν μπορουσα να καταλαβω το λογο .. σκεφτομουνα οτι ειναι λογικοο να σχολιαζουνε οπως μπορει να εκανα και εγωω με καποιους ανθρωπους .. φοβομουνα να βγωω .. να ντυθω να φτιαχτωω π.χ να βαλω ενα κολαν η μια ωραια μπλουζα με εξω κοιλια κατι που θα τραβαγε την προσοχη γτ ηξερα οτι ετσι θα τραβηξω την προσοχη και τα σχολια του κοσμου .. μετα απο 1 χρονο γνωρισα μια παρεα εδω οπου εβγαινα συχνα εκει αρχισα σιγα σιγα να νιωθω καλυτερα αλλα και παλι .. ενιωθα το ιδιο οταν εβγαινααα .. οτι με κοιτανε και αυτο τ ειχα ειδικα με τις κοπελες .. οταν ξεκινησα να κανω παρεα και με καποια αλλα ατομα μου εφυγε δεν με ενοιαζε πως με κοιτανε τι θα πουνεεε .. πως θα ντυθω .. !Μετα ομως απο καποιο καιρο αρχισα να ειχα προβλημα με τα ατομα που μενουνε διπλα μου τους φοιτητες που δεν ηξερα ..ακουγα να γελανε και νομιζα οτι γελανε μαζι μου αγχωνομουνα να κατσωω σπιτι μου δεν ενιωθα πουθενα καλα ουτε σπιτι μου ουτε εξωω καλα..οταν γνωρισα τα ατομα που ειναι διπλα και να μιλαω μαζι τους μου εφυγεεε ..οταν ομως εμαθα οτι θα φυγουνε και θα ερθουνε καινουργοι αγχωνομουνα ποιοι θα ειναι πως θα ειναι και τι θα λενε ..τοτε εφτασα και σε σημειο να κανω αποπειρα αυτοκτονιας .. γτ ητανε σαν καποιος να μου πηρε την ελευθερια μου την εσωτερικηηη .. παλι για καποιο καιρο οταν ειχα μια σχεσηη μου εφυγεεε .. δεν με ενοιαζαν αυτα μολισ χωρισα ξανα επεσα στα ιδια ..εχω παει σε ψυχολογο 3-4 φορες αλλα δεν νιωθω ..οτι με βοηθουσαν θελω να απαλλαγω απο αυτο γτ δεν με αφηνει να ζησωω ειμαι νεα για να εχω αυτα τα προβληματααα .. δεν ξερω τ φοβαμαι οτι αν με σχολασουνε ..εγω δεν θα απαντησω και θα φοβηθω και δειχνω αδυναμια η αμα χρειαστει να απαντησω μηπως πλακωθουμε και με χτυπησουε .. αλλα δεν μπορω να καταλαβω γτ τ εχω με τις κοπελες θεωρε οτι ολες ειναι καλυτερες εξυπνοτερες δυνατοτερες απο μενα .. δεν μπορω να ζησω αλλα ετσι κουραστικαα 
 

Απαντάει ο ψυχολόγος Δημήτρης Κατσαρός
 
Αγαπητή αναγνώστρια:
 
Από τον τρόπο που μιλάτε φαίνεται πως υπάρχει ένα κομμάτι μέσα σας που ζητά να βγει και να σας δει ολόκληρη για να φύγουν οι φόβοι ότι δεν είστε αρκετή, όμορφη, έξυπνη και άλλες λοιπές καλές ποιότητες ή αλλιώς να προβείτε σε "αυτοδιορθώσεις". Η ερώτηση όμως που συνήθως δεν ρωτά αυτό το πονεμένο κομμάτι είναι "για ποιόν πρέπει να είμαι έτσι;" Δηλαδή αν υποθετικά εσείς βγαίνατε από τον εαυτό σας και σας παρατηρούσατε από άλλη οπτική γωνία, π.χ.: από την οπτική γωνία που κατά καιρούς θεωρείτε πως σας παρακολουθούν, σας κοιτούν και σχολιάζουν τότε η ερώτηση είναι: Ποιό είναι το αντικείμενο της αγάπης σας; Για ποιόν θέλετε να παρατηρήσετε και να διορθώσετε τον εαυτό σας; Ποιός ή ποιά είναι αυτή που φοβάστε πως δεν θα καταφέρετε να κρατήσετε αν δεν βρίσκεστε σε μια διαρκή κατάσταση αυτοδιόρθωσης ή/και βελτίωσης; Και εν τέλει αν φτάσατε στο σημείο να σκεφτείτε την αυτοκτονία ίσως είναι θεμιτό να αναρωτηθείτε ταυτόχρονα: Αξίζει τελικά μια αγάπη που σας βάζει σε τέτοιο αδυσόπητο κόπο; Αν δεν αντέχετε σ'αυτή την περίπτωση ότι η απάντηση είναι "όχι" τότε φυσικά θα νιώθετε πως "δεν αξίζει να ζείτε", πράγμα το οποίο δεν αποφασίσατε εσείς ακριβώς. Απλά η μυστική αυτή σας αγάπη, με τις υπερβολικές αξιώσεις της, σας οδήγησε στην πλάνη του αδιεξόδου. Για να αντιληφθείτε αυτή την πλάνη πρέπει να δείτε το μή ρεαλιστικό χαρακτήρα των αξιώσεων που οικειοποιηθήκατε. Και για να το δείτε αυτό πρέπει να βρείτε ποιός είναι ο στόχος σας, ή το αντικείμενο της αγάπης σας. Να σας πω επίσης ότι τέτοιου είδους άγχη σαν αυτό που περιγράφετε απορρέουν από μια έντονη αίσθηση μοναξιάς. Το μπέρδεμα συνήθως είναι πως στην αρχή δεν αντιλαμβανόμαστε τη μοναξιά μας. Όταν λοιπόν έρθει αυτό το άγχος εμείς νιώθουμε μόνοι μ'αυτό. Και μπερδεύουμε την αιτιότητα. Όμως το άγχος αυτό είναι ένας δείκτης ότι κάτι δεν ακούσαμε, δηλαδή την κατάσταση στην οποία αρχικά ήμασταν μόνοι. Ίσως η δική σας μοναξιά έχει να κάνει με το ότι είστε μόνη σε άλλη πόλη.


ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
Νικό***** ****
19:00 Παρασκευή 17/02/2017
Είμαι στα 20 είμαι κορίτσικσι Έχω διάφορα προβλήματα μαζί Βασικά πάνω από όλα δεν επικοινωνώ ούτε είμαι κοινωνική Φοβάμαι να βγω έξω Το να είμαι μόνη μου με τόσο κόσμο μου φέρνει πολλά όπως φόβο άγχος πανικό Με αυτό το αποτέλεσμα δεν μπορώ ούτε να βρω δουλειά μόνο ασχολούμαι με συγγραφική μόνο μέσου Wattpad επειδή και την λατρεύω και επειδή μου είναι εύκολο πίσω από την οθόνη να εκφραστώ γενικά Θέλω α ασχοληθώ ως δουλειά αλλά είναι δύσκολο αλλά δεν μπορώ ούτε βγω Βγαίνω μόνο με την μαμά μου Μόνο με εκείνη νιώθω ασφάλεια Όμως αρχίζω να νιώθω και τέλειος άχρηστη προς την μαμά μου Παράδειγμα υπάρχουν στιγμές που μπορεί να χρειαστεί κάτι και όταν μου ζητάει να πάω να το πάρω δεν το κάνω Μισώ τον εαυτό μου Και γενικά έχω μερικά πχ πράγματα για εμφάνιση κατάθλιψης Όπως Εξάντληση Δυσκολία στη συγκέντρωση Αυξημένο άγχος και ανήσυχες σκέψεις Συναισθηματική ανισορροπία πολλές φορές χωρίς λόγο Αισθήματα λύπης ευερεθιστότητας ή έντασης Απομόνωση κλείσιμο στον εαυτό Αρνητικές σκέψεις Ελάττωση του ενδιαφέροντος ή της ευχαρίστησης σχεδόν σε όλες τις δραστηριότητες εκτός από α αγαπημένα μου όπως μουσική συγγραφική Το γράφω η να διαβάζω Και να βλέπω σειρές ταινίας Μειωμένη ενεργητικότητα κάπως Ιδέες ενοχής Αυτοκτονικές ιδέες βασικά από πολύ μικρή Έχω περάσει αρκετά Ο πατέρας μου πέθανε στα 2 μου Στο σχολείο με κορόιδευαν Δεν με ήθελαν καν και μια καμία φορά με απειλούσαν Η έλεγαν άσχημες λέξεις Μια φορά μου κάρφωσε ένας το μηχανικό μολύβι στο χέρι μου ευτυχώς δεν ήταν πολύ όμως με φόβισε αρκετά Γενικά νομίζω πως είναι ένας λόγος που δεν αντέχω να είμαι με πολύ κόσμο Αφου σταμάτησα το σχολείο για αυτό το λόγο Αφου θυμάμαι πως παρακαλούσα να μην πάω Ειδικά της δυο τελευταίες χρονιές μου στο σχολείο κάθε πρωί πονουσα στο στομάχι κάποιος μου είχε πει πως είσαι να το δημιουργούσα άθελά μου Ανησυχία και απαισιοδοξία Δεν μπορώ να μιλήσω κ κάποιον ούτε καν τηλεφωνικά με αγχώνει μόνο μηνύματα Μερικές φορές νιώθω πως δεν ξέρω τι να πω Και όταν πάω Ν μιλήσω για το θέμα μου ή να προσπαθήσω αισθάνομαι πως δεν μου βγαίνει ούτε ανάσα ενώ το στόμα μου στεγνώνει υπερβολικά Επειδή δεν μπορώ να μιλήσω πρόσωπο ε πρόσωπο για αυτό αποφάσισα να αφήσω εδώ εα σχόλιο πραγματικά τι έχω τι λύσεις υπάρχουν γιατί έχω όλα αυτά Ευχαριστώ και θα περιμένω την απάντηση σας
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ