Ο λόγος που η Μαρία Κάλλας δεν έγινε Εθνική Σταρ

19 Σεπτεμβρίου 2014

Να γιατί η Μαρία Κάλλας δεν έγινε ποτέ Εθνική Σταρ

Είναι μεγάλη τιμή για τους ντόπιους να έχουν μια Αμφίπολη στον τόπο τους. Την ίδια ώρα όμως που κραυγάζουμε με περηφάνια τον πλούτο της γινόμαστε εκείνοι που την γκρεμίζουμε. Και κανένα έργο αναστήλωσης δεν μπορεί να διορθώσει αυτή την καταστροφή.

«Η Εθνική Λυρική Σκηνή θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της σε συνεργασία με την «Εταιρία για το Κτήριο της Όπερας και την Ακαδημία Λυρικής Τέχνης «Μαρία Κάλλας», διοργανώνει  ένα μεγάλο γκαλά όπερας στο Ηρώδειο την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου.Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για την εκπόνηση μελέτης και τις εργασίες επισκευής και αποκατάστασης του ιστορικού κτηρίου της Πατησίων 61, όπου έζησε στα νεανικά της χρόνια η Μαρία Κάλλας και το οποίο πρόκειται να στεγάσει την Ακαδημία Λυρικής Τέχνης Μαρία Κάλλας...»

 

Ήταν το απόσπασμα από δημοσίευμα που διάβασα σήμερα το πρωί και οι σκέψεις μου με γύρισαν πίσω στο καλοκαίρι... στην «οδό Μαρία Κάλλας».

Τα καλοκαίρια μου τα περνώ σε ένα σπίτι στην Καλαμάτα, δίπλα ακριβώς από το σπίτι της οικογένειας Καλογεροπούλου. Εκεί παίζαμε με τα άλλα παιδιά, κρυφτό, κηνυγητό και προσέχαμε μην τυχόν πέσει καμιά μπάλα στο σκιάχτρο και αναγκαστούμε να την ψάχνουμε στα χαλάσματα. Το σκιάχτρο ήταν το δεύτερο σπίτι της οικογένειας Καλογεροπούλου, εκεί που ζούσαν οι πρόγονοί της. Ένα ερείπιο. Yπάρχει και δεύτερο έρημο σπίτι λοιπόν...


Κανείς από τους ντόπιους- δεν μπορεί αν σου απαντήσεi αν η Μαρία Κάλλας είχε πατήσει σε ετούτο το σπίτι. Αλλά καμώνονται όλοι πως η Κάλλας είναι δική τους. Οι παλαιότεροι αρχίζουν να διηγούνται ιστορίες για την οικογένεια – αληθινές ψεύτικες; Ποιος ξέρει... Για την καταγωγή της. Και ο Πρόεδρος του χωριού κάποτε ανάρτησε μια ταμπέλα. «Καλώς ήρθατε στον τόπο καταγωγής της Μαρίας Κάλλας Καλογεροπούλου».

‘Επειτα βάφτισαν και την οδό... Μαρία Κάλλας αλλά κάθε φορά που περνά κανείς από εκεί δεν πλησιάζεις- κινδυνεύεις να βρεθείς αντιμέτωπος με κάποιο από τα κεραμίδια του. Το σπίτι έμεινε γυμνό με μισογκρεμισμένους τοίχους. Στη σάλα του χορτάρια, τριγύρω κάτι τεράστια ελενίτ που δεν ξέρω ακριβώς για ποιο λόγο και πότε μπήκαν.

Κάποτε έφτασε στον τόπο ένα τηλεοπτικό συνεργείο του Αντ1 να καλύψει την υπόθεση και όλοι βγήκαμε στο δρόμο εκστασιασμένοι. Παιδιά τότε στις διακοπές μας, βγήκαμε στο δρόμο να ακούσουμε την άποψη του Γιώργου Παπαδάκη. Τα χρόνια πέρασαν εκείνη η «αγάπη» του κόσμου χάθηκε εντελώς - πλέον κανείς δεν ασχολείται με το θέμα. Είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που παρακολουθούμε λεπτό προς λεπτό τις μεγάλες ανακαλύψεις της Αμφίπολης. Eίναι το μέγεθος διαφορετικό θα μου πεις; Δεν έχει καμία σημασία.

Είναι ο εγωισμός το θέμα όχι η αγάπη. Να καυχιέσαι πως το DNA που κρύβει το ερείπιο, από τη λάσπη την πέτρα και το ελενίτ πέρασε στα κύτταρά σου. Για δες! Δίπλα μου έμεναν οι... Κάλλας.

Είμαι έτσι και εγώ, μοιάζουν να λένε. Είμαι σαν εκείνη.


Αλλά εκείνη δεν ήξερε ποια είναι. Γεννήθηκα στην Αμερική έλεγε, η καταγωγή μου είναι από την Ελλάδα. Έζησα έκανα καριέρα στην Ιταλία αλλά φυσικά δεν αισθάνομαι Ιταλίδα. Έμεινα στη Γαλλία αλλά φυσικά δεν αισθάνομαι Γαλλίδα. Τελικά όταν πέθανε η στάχτη της σκορπίστηκε στο Αιγαίο.

Δε θα σου πω την κλασσική ατάκα ότι Έλληνας γίνεσαι, δε με ενδιαφέρει. Όποιος θέλει ας γίνει όποιος δε θέλει πάλι όχι. Θα σου πω όμως ότι η ασφάλεια και η βεβαιότητα είναι  η δύναμη είναι το όπλο των ηλιθίων. Οι έξυπνοι προτιμούν την εξέλιξη- την αναζήτηση. Ρίχνουν ματιές στην ιστορία για να πάνε μπροστά. Οι ηλίθιοι ζουν αλλά δεν πορεύονται. Κάνουν ανάποδα βήματα πίσω μήπως και καταφέρουν να νιώσουν χαρά.

Αυτό το καλοκαίρι βρέθηκα επίσης σε ένα θερινό σινεμά και παρακολούθησα την αυτοβιογραφία του Yves Saint Laurent. Κάπου ανάμεσα στην αναπαράσταση του γκλάμουρ, του σεξ και των ναρκωτικών άκουσα αυτό το κομμάτι. Αυτό εδώ:

 


Η ταινία ήταν χλιαρή, αλλά αυτό το κομμάτι έδωσε μια ένταση συναισθημάτων που η εικόνα που αντίκρυζα επί μία ώρα δεν κατάφερε να μου προσφέρει. Γύρισα σπίτι μου να το ξανακούσω στο youtube. Ξανά και ξανά...

Πίσω μου βρισκόταν ένα ζευγάρι με εξαιρετικά ευαίσθητα αυτιά. Νέοι σε ηλικία αλλά όχι πιτσιρίκια, άνω των τριάντα. Η κοπέλα ξάφνουν ενοχλήθηκε από την κορώνα και φώναξε «Αχ τα αυτιά μου δεν αντέχω άλλο». Τι ντροπή, όχι να μην αποδέχεσαι αλλά να μην σέβεσαι ή να μην μπορείς να αντιληφθείς την εξέλιξη... Τον Yves Saint Laurent όμως πρέπει να τον δεις τι και αν η αισθητική σου φτάνει έως τη μπουτίκ Τούλα, στο μυαλό σου φαντάζεσαι πως έχουν άμεση σχέση. Αυτή είναι η αντίληψη πολλών Ελλήνων για την ιστορία. Αρκεί να νιώσουν το άγγιγμα της αίγλης τι και αν οι ίδιοι επιλέγουν την παρακμή. 


Maria Callas, Yves Saint Laurent and Helene Rochas. By: RDA. Hulton Archive


Να γιατί κυρία μου η Μαρία Κάλλας δεν έγινε ποτέ η εθνική σου σταρ και ας ήταν η μόνη που χαμογέλαγε πλάι στη Μονρό. Δεν τα κατάφερε, τιμή της- έγινε όμως παγκόσμια. Και να γιατί δεν δικαιούσαι να λες πως περιμένεις με αγωνία να δεις τι κρύβει η Αμφίπολη. Ή το όποιο άλλο ερείπιο (κατά την κρυφή, ανομολόγητη άποψή σου). Άστο καλύτερα. 

Κολέτσος Γ. 


 

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Ανεστάλη η απεργία της ΠΝΟ
Τα νέα της ημέρας
10:17 Ανεστάλη η απεργία της ΠΝΟ