Η Μαρία Φαραντούρη τιμήθηκε με το "Βραβείο Premio Tenco" στο San Remo

15 Οκτωβρίου 2014

SANREMO, 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014

Η ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ ΤΙΜΑΤΑΙ ΜΕ TO "ΒΡΑΒΕΙΟ LUIGI TENCO 2014" στο San Remo!

Στο Sanremo της Ιταλίας βρέθηκε το Σαββατοκύριακο η μοναδική Μαρία Φαραντούρη, προσκεκλημένη του Club Luigi Tenco, όπου τιμήθηκε με το "Premio Tenco 2014" για την προβολή του ελληνικού τραγουδιού στο εξωτερικό.

Μετά από σύντομη παρουσίαση του έργου και της προσωπικότητας της Ελληνίδας καλλιτέχνιδας από τον παρουσιαστή του φεστιβάλ, ανέβηκε στη σκηνή ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ρώμης Fabio Fabbri και παρέδωσε το βραβείο στην Μαρία Φαραντούρη τονίζοντας:

Το βραβείο απονέμεται στη μεγάλη τραγουδίστρια της Ελλάδας, της Ευρώπης, του Κόσμου, Μαρία Φαραντούρη. Όλοι είμαστε σύμφωνοι ότι στο πρόσωπό της το βραβείο απευθύνεται και σ' όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που πληρώνουν τον λογαριασμό της κρίσης και αντιστέκονται και για όλους εμάς.

Απαντώντας η Μαρία Φαραντούρη, ευχαρίστησε για την τιμή που της έγινε και υπογράμμισε:

"Είναι μεγάλη χαρά και τιμή που βρίσκομαι μαζί σας και παραλαμβάνω το "Βραβείο Tenco”. Σας ευχαριστώ από την καρδιά μου και εκ μέρους των Ελλήνων συνθετών και ιδιαίτερα του ίδιου του Μίκη Θεοδωράκη. Σας συγχαίρω για το έργο σας και την αγάπη που εκφράζετε για το ποιοτικό τραγούδι που δεν έχει σύνορα.

Αντιστέκομαι είναι το ρήμα που πρέπει να χαρακτηρίζει τη ζωή μας. Να αντιστεκόμαστε εναντίον της βαρβαρότητας και της ασκήμιας παντού και πάντα, όπως και εναντίον του κακού γούστου στην καθημερινότητά μας. Σας ευχαριστώ πολύ."

Στη συνέχεια, συνοδευόμενη από τους μουσικούς Τάκη Φαραζή (πιάνο), Θύμιο Παπαδόπουλο (πνευστά) και Πέτρο Βαρθακούρη (κοντραμπάσο) ερμήνευσε χαρακτηριστικά τραγούδια του ρεπερτορίου της. Το ιταλικό κοινό αποθέωσε τη Μαρία Φαραντούρη κι εκείνη τούς χάρισε για encore το Caruso του Lucio Dalla.

Μία μεγάλη τιμή για την ίδια αλλά και για όλους τους Έλληνες!

Λίγα λόγια για την ίδια και για την αρχή της καριέρας της

Η Μαρία Φαραντούρη γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1947 στην Αθήνα. Μια σκληρή εποχή για την Ελλάδα και τον κόσμο, που μετρούσαν ακόμη τις πληγές τους από τον πόλεμο και τη γερμανική κατοχή.

Σε μια εκδήλωση του ΣΦΕΜ, το 1963, την άκουσε ο Μίκης Θεοδωράκης να τραγουδά ένα δικό του τραγούδι, τον Καημό. Ήταν τόσο βαθειά η εντύπωση, που του προκάλεσε η νεαρή τραγουδίστρια, ώστε στο τέλος της συναυλίας τη συνάντησε στα παρασκήνια και της είπε: “Το ξέρεις ότι έχεις γεννηθεί για να τραγουδάς τα τραγούδια μου;” “Το ξέρω”, ήταν η άμεση απάντηση της δεκαεξάχρονης Μαρίας. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, με την παύση του σχολείου για τις θερινές διακοπές, η Μαρία αποτέλεσε μέλος του γκρουπ Θεοδωράκη. Δίπλα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Ντόρα Γιαννακοπούλου και τη Σούλα Μπιρμπίλη, η Μαρία γνώρισε για πρώτη φορά τον μαγικό κόσμο των συναυλιών.

Ως αναπόσπαστο μέλος του γκρουπ Θεοδωράκη, που έδινε συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, η Μαρία επισκέφθηκε και τη Σοβιετική Ένωση. Εκεί την άκουσε ο σπουδαίος Ρώσος μουσουργός Άραμ Ίλυτς Χατσατουριάν, ο οποίος της ζήτησε να μείνει στη Μόσχα για μουσικές σπουδές. Όμως, η Μαρία ακολούθησε τον Έλληνα συνθέτη στο μουσικό του οδοιπορικό. Μνημειακό θα χαρακτηριζόταν σήμερα το βινύλιο που κυκλοφόρησε το 1966 στην ΕΣΣΔ, ζωντανή ηχογράφηση από τις συναυλίες που δόθηκαν εκεί.

Ο διεθνής Τύπος την ονόμασε Μαρία Κάλλας του λαού (The Daily Telegraph), Joan Baez της Μεσογείου (Le Monde), ενώ χαρακτήρισε τη φωνή της δώρο των θεών του Ολύμπου (The Guardian), αφιερώνοντάς της εκτενείς διθυραμβικές κριτικές, που εξήραν όχι μόνο τα φωνητικά προσόντα και τη σεμνή σκηνική της παρουσία, αλλά, επίσης, το ήθος και την κοινωνική δραστηριοποίησή της. Τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, η Μαρία υπήρξε μια εντελώς νέα μορφή τραγουδίστριας – αγωνίστριας και συνειδητοποιημένης γυναίκας. Και ενώ η συνεργασία της με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεχίζεται έως σήμερα σε νέα ή ανέκδοτα έργα του μεγάλου μουσουργού, η Μαρία Φαραντούρη επιδιώκει, συγχρόνως, την επαφή με τη νεώτερη γενιά των Ελλήνων συνθετών. Στο πλαίσιο αυτό ερμήνευσε το έργο του Περικλή Κούκου σε ποίηση Χριστόφορου Χριστοφή, Ημερολόγιο για Περαστικούς στα Τέλη του Αιώνα, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το 1996. Τρία χρόνια αργότερα, σε ένα πνεύμα καλής συνεργασίας και καλλιτεχνικής δημιουργίας πρότεινε στις εξαίρετες συναδέλφους της Έλλη Πασπαλά, και Σαββίνα Γιαννάτου να συνεργαστούν. Οι εμφανίσεις τους, με τις ενορχηστρώσεις του πιανίστα Τάκη Φαραζή και τη σύμπραξη στην ορχήστρα και των David Lynch και Haig Yazdjian, είχαν μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, ώστε το σχήμα να παραμείνει στις ελληνικές σκηνές για δύο χρόνια.

 

 

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ