H Oprah στον ελληνικό κινηματογράφο;

17 Οκτωβρίου 2014

Πριν μπω στην αίθουσα του κινηματογράφου, χάζευα τα ποπ κορν , τις πίτσες, τα χύμα ζελεδάκια και τα ζαχαρωτά και ό, τι άλλο υπήρχε στο μπαρ του σινεμά . Τελικά συγκρατήθηκα. Και νομίζω ότι έκανα καλά. Την ταινία αυτή πρέπει να τη δεις με άδειο στομάχι, αν θες να καταλάβεις  τη γεύση της (νηστικό αρκούδι δε χορεύει αλλά και μπουκωμένο παραπατάει). Τόσο όμορφη ήταν η ταινία που ξέχασα την πείνα μου, τι και αν έβλεπα επί δυο ώρες να παρευλάνουν στην μεγάλη οθόνη λογιών λογιών φαγητά. Δεν το μετάνιωσα και ας ήμουν πεινασμένος ( αν εσύ ωστόσο κάνεις πολύ αυστηρή δίαιτα, ε τότε εντάξει δε στη συστήνω).


Όπρα και Στίβεν Σπίλμπεργκ στην παραγωγή. Χωρίς να έχω διαβάσει πολλά πολλά το πρώτο όνομα με είχε προιδεάσει για κάτι ενδιαφέρον. Η εικόνα σε μαγεύει από την αρχή. Σε μακρινό τοπίο της Ινδίας ένα μικρό παιδί μαθαίνει να γεύεται και έπειτα μαθαίνει να δημιουργεί τις γεύσεις. Είναι ο μικρός Χασάν που όταν μεγαλώνει μεταναστεύει με την οικογένειά του στο Λονδίνο και από εκεί στη Γαλλία. Το μεγαλύτερό του ταξίδι όμως είναι 30, 5 μόλις μέτρα μακριά…

Τόση είναι η απόσταση ενός παλαιού κτιρίου που ο πατέρας του αποφασίζει να αγοράσει και  να μετατρέψει σε έθνικ ινδικό εστιατόριο από τον γευστικό παράδεισο της γαλλικής ελίτ. Ακριβώς απέναντι βρίσκεται ένα εστιατόριο βραβευμένο με αστέρι της Michelin! Μια μεγάλη κόντρα ξεσπά ανάμεσα στους ιδιοκτήτες. Το φθηνό με το ακριβό, το καινούργιο με το παλιό... Και η κόντρα γίνεται όλο και πιο μεγάλη όταν η ιδιοκτήτρια του γαλλικού εστιατορίου Έλεν Μίρερ ανακαλύπτει πόσο μεγάλο ταλέντο είναι ο εικοσάρης πια Χασάν… όχι δεν θα τον αφήσει να της ξεφύγει.Θέλει να γίνει δικός της πάση θυσία. 

Αρώματα μυρωδιές και κατσαρόλες. Η ιστορία πασπαλίζεται και με έναν όμορφο έρωτα. Ο νεαρός σεφ, ερωτεύεται την υπάλληλο της Μίρερ. Διαβάζοντας σήμερα τις κριτικές, μιλούν για υπερβολικά γραφική ταινία. Ναι, είναι αλήθεια. Όλα συμβαίνουν σε ένα πανέμορφο γραφικό χωριό, ο έρωτας είναι ειδυλλιακός και τείνει να γίνει παραμυθένιος, οι σάλτσες και τα μπαχαρικά μοιάζουν να είναι κύριο μενού... ουτοπίας. Θα σταθώ όμως σε εκείνο που γεύτηκα πιο πολύ και με έκανε να ξεχωρίσω αυτή την ταινία: «Η Γαλλία ανήκει στους Γάλλους» Το νεοσύστατο ινδικό φθηνό εστιατόριο ξαφνικά πυρπολείται από μια ομάδα εθνικιστών!

Ο σκηνοθέτης του Le chocolat – (ναι μπορεί κανείς να διακρίνει ομοιότητες στη σκηνοθεσία, μια φίλη μου μάλιστα μίλησε για το le chocolat στο αλμυρό) επιλέγει μια ακόμα πολύ γλυκιά συνταγή για να μιλήσει και για ένα τόσο σκληρό θέμα. Αυτή είναι και μια μεγάλη διαφορά του ελληνικού από τον ξενόφερτο κινηματογράφο. Έχω δει πολλές ελληνικές αναφορές στο ίδιο ζήτημα δοσμένες όμως χωρίς εξυπνάδα με τον ίδιο κοινότυπο τρόπο. Θα μου πεις τόσο πολύ σε γοήτευσαν τα αρώματα τα χρώματα και οι γεύσεις;

 

Ναι γιατί εδώ υπήρχε ανατροπή γιατί υπήρχε φαντασία. Γιατί ο ελληνικός κινηματογράφος καμώνεται τον σοβαρό, όταν μιλά για σοβαρά ζητήματα μόνο μέσα από την κλισέ ξεθωριασμένη εικόνα που πρέπει οπωσδήποτε να θυμίζει υπόκοσμο, με σχήματα ακατανόητα και απρόσιτα στο ευρύ κοινό – άραγε το ευρύ κοινό δεν είναι αυτό που πρέπει να κατανοήσει τέτοια θέματα που δεν είναι και τόσο μακρινά μας; Γιατί το θέμα των μεταναστών πρέπει να θυμίζει ντε και καλά Κοστουρίτσα (στην καλύτερη) και δε δικαιούται να θυμίζει Τim Burton;

Με μάγεψαν οι εικόνες της ταινίας το ομολογώ. Και αναρωτιέμαι, γιατί ο ελληνικός κινηματογράφος χρησιμοποιεί ωραίες εικόνες μόνο όταν αφορά κακόγουστες κωμωδίες που θυμίζουν τηλεταινία; Σύγκρινα τις λεπτές γεύσεις που έβλεπα στην οθόνη με τα ελληνικά ριζότα. Ξέρεις, εκείνα με το πολύ σεξ, που αν μπορούσαν θα γίνονταν και τσόντα. Καλύτερα το αυθεντικό γλυκό και έξυπνο υπερθέαμα λοιπόν και ας το κρίνουν. Η Όπρα στον ελληνικό κινηματογράφο; Με τίποτα- τζιζ -οι κριτικοί δαγκώνουν. 

 

Αλλά το αποτέλεσμα μιας ταινίας που σου άρεσε δεν μπορεί ποτέ να είναι η γκρίνια.

Σου μεταφέρω λοιπόν σκέψεις που κέρδισα βλέποντάς την: 

-Ταλέντο δε γεννιέσαι γίνεσαι. Αλλά γίνεσαι στην παιδική σου ηλικία.

-Και ως ενήλικας θυμάσαι τα χρόνια σου τα παιδικά και δημιουργείς.

-Αλλά μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πως το ζήτημα δεν ήταν το ταλέντο.

-Το ζήτημα είναι να το δώσεις σε κάποιον άλλο. Αυτό λέγεται μάλλον προσφορά.

-Και ο άλλος μπορεί να μην είναι πολύ μακριά σου. Ψάξε στα 30, 5 μέτρα μακριά.

-Μπορεί και λιγότερο. Η γοητεία της αναζήτησης είναι που θα σε κάνει ευτυχισμένο.

Γυρνώντας σπίτι είχα ξελιγωθεί. Έφαγα μακαρόνια με σάλτσα και τόνο, γαλακτομπούρεκο και ήταν μετά τη μία το βράδυ. Να τη δεις. Εσύ θα βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα. 


Κολέτσος Γιώργος 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ