Φράσεις που πληγώνουν το παιδί σου: Μην τις λες!

4 Νοεμβρίου 2014

"Να Μην Ασθάνεσαι

Το παιδί ακούει καμιά φορά να του λένε, «δεν είσαι κουρασμέ­νος, είσαι θυμωμένος» ή «δεν είσαι θυμωμένος, είσαι κουρασμέ­νος» και καθεμιά απ' αυτές τις φράσεις αποτελεί σχεδόν άμεσο μή­νυμα να νιώσει το παιδί βαθιά μελαγχολία. Τα μικρά παιδιά δεν αι­σθάνονται όπως οι ενήλικες. Τα αισθάνονται όλα μαζί ή τίποτα. Όταν το μωρό έχει γεμάτη την κοιλιά του, νιώθει νηπιακή ευφορία. Αν η κοιλιά του είναι άδεια, το κυριεύει μαύρη απελπισιά, συναί­σθημα μηδαμινότητας, βαριά δυστυχία, τρόμος. Οι γονείς λένε στο παιδί, «είσαι πολύ γενναίος, δεν αισθάνεσαι τίποτα». Η μάνα μου έλεγε στη θεια μου τη Στέλλα: «Είναι τόσο καλός ο Μπάντυ! Κά­θεται στην πολυθρόνα του οδοντογιατρού κι ούτε κιχ δε βγάζει!» Αυτό αποτελεί προσταγή: «μην αισθάνεσαι!»

Μερικοί από μας αποκτούμε εξαιρετικά ψηλό κατώφλι πόνου, αφού από μικροί για ένα πολλαπλό κάταγμα ακούγαμε τη διαβε­βαίωση: «Δεν είναι τίποτα». Άλλοι δείχνουμε ιδιαίτερη ευαισθησία στο σωματικό πόνο: με την παραμικρή μας γρατζουνιά οι νονείς μας χαλούσαν τον κόσμο και μας έλεγαν ότι θα πρέπει να «πονάει πολύ». Όσο αυξάνεται η πείρα μου, τόσο λιγότερο πιστεύω στην ύπαρξη ατομικών διαφορών από κληρονομικότητα, αν και υπάρ­χουν πραγματικά.

Βέβαια, δε λένε οι γονείς στα παιδιά τους, «μην είσαι καλά», «μη χαίρεσαι», «να είσαι τέλειος», «να μην αισθάνεσαι». Αυτά, που αναφέρονται εδώ  προέρχονται από τη συνολική διαμόρφωση του οικογενειακού συστήματος, που μεγαλώσαμε.

Στην περίπτωση του μηνύ­ματος «να 'σαι τέλειος» βρίσκουμε συνήθως και τους δυο γονείς υπερβολικά αυστηρούς κριτές, μεμψίμοιρους. Αν είστε έτσι προ­γραμματισμένοι, η υπεραυστηρή κριτική σας θα στραφεί ή σε σας τον ίδιο ή θα εκφραστεί για τους άλλους. 0 μεμψίμοιρος, που δια­κρίνει και βρωμιά μύγας σε άσπρο τοίχο από δέκα χιλιόμετρα μα­κριά, βλέπει ατέλειες στον καθένα. Περνάει λοιπόν τη ζωή του βρί­σκοντας παντού ελαττώματα, βλέποντας ό,τι στραβό υπάρχει στον καθένα, χωρίς να βλέπει τι στραβό υπάρχει στον ίδιο. Ή, αντί­στροφα, βλέπει ότι κάθε άλλος είναι καλύτερος από κείνον και τα­πεινώνει τον εαυτό του.

Όσο για τη δική μου περίπτωση, εγώ έζησα σαράντα έξι χρόνια υπεραυστηρός επικριτής χάνοντας τη χαρά, που χαρίζει η ζωή και η αποδοχή των άλλων. Ήθελα προπαντός να μ’ αγαπούν οι γύρω μου και να με δέχονται. Και ασυναίσθητα κατάφερα να με αποφεύ­γουν όλοι για να γλυτώσουν απ' την μεμψιμοιρία μου.

Αυτό μπορεί κάτι να μας διδάξει. Ό,τι περισσότερο φοβάμαι, αυτό ίσα - ίσα προκαλώ και ό,τι περισσότερο θέλω, αυτό εμποδίζο­μαι ο ίδιος ν' αποκτήσω. Αυτό επιφανειακά ίσως να φαίνεται γε­λοίο, μα ελάτε να το εξετάσουμε καλύτερα. Όταν θέλω πάνω απ' όλα να πετύχει ο γιος μου, τότε κάνω ασυναίσθητα ό,τι χρειάζεται για να τον εμποδίσω. Όταν πάνω απ' όλα φοβάμαι, μήπως δοθεί στο γιο μου το μήνυμα «μην πετύχεις», τότε αυτό ακριβώς του με­ταβιβάζω με την υπερβολικά αυστηρή κριτική μου, με το να του δίνω το μήνυμα «να είσαι τέλειος».

Αποτελεί κοινή διαπίστωση για όσα παιδιά πάσχουν από δυσλε­ξία ή από κάποιο οργανικό ελάττωμα, πως οι γονείς φοβούνται προπαντός, μήπως το παιδί τους μεγαλώνοντας δεν e/ναι ανεξάρ­τητο. Συχνά και ολότελα ασυναίσθητα τα κάνουν αυτοί όλα αντί για το παιδί τους, το βοηθούν αδιάκοπα κι έτσι το προγραμματί­ζουν να μείνει άβουλο και εξαρτημένο.

Κείμενο της διεθνούς φήμης Παιδοψυχολόγου  Γίρινα Πρέκοπ 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Πέθανε ο Πέτρος Φυσσούν (βίντεο)
Τα νέα της ημέρας
16:26 Πέθανε ο Πέτρος Φυσσούν (βίντεο)