Η μεγάλη ντροπή στο Μαραθώνιο Αθηνών + το αγόρι που ήθελε να πετάξει

13 Νοεμβρίου 2014

Σήμερα θα σου μιλήσω για ένα αγόρι που ήθελε να γίνει πουλί και να πετάξει. Το αγόρι αυτό το συνάντησα σε μια θεατρική σκηνή όμως μπορεί κανείς να το συναντήσει οπουδήποτε. Το θέμα είναι ακόμα και αν έχεις τα φτερά θα σε αφήσουν να πετάξεις;  Και πριν καν αρχίσω θα ήθελα να σε ρωτήσω: Ποια δικά σου όνειρα τελικά ματαιώθηκαν; Και ποια δυναμη θα ήθελες να έχεις για να τα κάνεις πραγματικότητα; 

Όταν αποφάσιζα να δω την παράσταση Birdy στο Γκάζι δεν ακούσει για τα όσα έγιναν στον μαραθώνιο της Αθήνας. Ή μάλλον για τα όσα δεν έγιναν.

Όσπου κάπου διάβασα κάπου άκουσα για το πώς απέκλεισαν ανθρώπούς με αναπηρία από την "τέλεια" κούρσα... 

Διάβασα ότι ο Πρόεδρος των Παραολυμπιακών κυριολεκτικά πικραμένος είπε:«Εμείς έχουμε σηκώσει την ελληνική σημαία ψηλά. Αυτοί που μας απαγόρευσαν να τρέξουμε, αμφιβάλλω. Να μην τολμήσει ποτέ ξανά να φωτογραφηθεί πολιτικός μαζί μου ή με οποιονδήποτε άλλον παραολυμπιονίκη» Οι διοργανωτές, δεν τους επέτρεψαν να συμμετάσχουν με τη δικαιολογία ότι θα ενοχλούσαν τους υπόλοιπους σύμφωνα με την καταγγελία. 

΄Ηταν όντως επικίνδυνοι; Ναι, μπορεί. Οι άνθρωποι που έχουν εξαιρετική δύναμη μέσα τους μπορούν να είναι επικίνδυνοι αλλά μονάχα για τους ηλιθίους. Και είναι αυτό ο αθλητισμός; Να ξυπνάς πρωί πρωί για να φωτογραφηθείς με τα αθλητικά σου; Να αστράφτουν τα φλας και οι τηλεοπτικές κάμερες να παίρνουν τη σκυτάλη από τους επαρχιακούς μας σταρ; Κανείς όμως δεν πολυασχολήθηκε. Τα ρεπορτάζ στα κανάλια ιδιωτικά και δημόσια ήταν πανηγυρικού τύπου. Τα άρθρα που έπειτα διάβασα μιλούσαν για συγκινητικές στιγμές… Από την Αθήνα του 2014 θα σε πάω πιο παλιά στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δυο νέοι, δυο κολλητοί φίλοι. Ο ένας ήθελε να πετάξει. Ονειρευόταν συχνά πως είναι πουλί. Birdy τον φώναζαν οι φίλοι του και ο κολλητός του επίσης. Και οι δυο να αποδείξουν ήθελαν τη δύναμή τους. Ο δεύτερος γυμναζόταν καθημερινά, να δυναμώσει να κάνει μυς. Ο πατέρας του βλέπεις σαν ήταν μικρός αλλά και στην εφηβεία του ακόμα τον χτυπούσε, έπρεπε να μπορέσει να ξεφύγει. Τα χρόνια περνούσαν, όταν ήρθε ο πόλεμος. Και οι δυο τους έγιναν φαντάροι. Όσα είδαν όσα έζησαν ήταν σκληρά. Ο ένας εκείνος που ήθελε να πετάξει βρέθηκε σε στρατιωτικό ψυχιατρείο. «Πώς μας κατάντησαν έτσι;» Αναρωτιέται ο κολλητός του όταν χρόνια μετά θα ξανασυναντηθουν. «Δε σε αναγνωρίζω δεν αναγνωρίζω καν τον εαυτό μου...» Τι θα γίνει όμως αν ανακαλύψουν από την αρχή πού βρίσκεται η δύναμή τους;

Φυσικά και δεν μπορώ να σου προδώσω τη συνέχεια. Αλλά το συμπέρασμα που έβγαλα βλέποντας την παράσταση Birdy θα ήθελα να σου το πω: Η μεγαλύτερη δύναμη που έχεις στα χέρια σου είναι εκείνο που οι άλλοι αποκαλούν "αδυναμία". Η αδυναμία είναι εκείνη που σε κάνει να αγαπήσεις, να σεβαστείς τον εαυτό σου και να γίνεις δυνατός και προσοχή: Όλοι μας είμαστε «αδύναμοι»

Εκείνοι που αγάπησαν την τελειότητα καταδικάστηκαν στην αδράνεια. Δεν απορείς γιατί στο σημερινό μας πόλεμο είμαστε τόσο αδρανείς; Ο αθλητισμός δεν είναι η τελειότητα. Οι άνθρωποι δεν είναι καθαρόαιμα άλογα. Και το να κοιτάς τους δρομείς στα μπούτια να δεις μη τυχόν και έχουν κυτταρίτιδα και να παρατηρείς αν έφυγε το μακιγιάζ είναι κατάντια. Δυστυχώς έτσι μεγαλώνουν πια οι πιο νέοι άνθρωποι έτσι διδάσκουν οι παλιοί... Ως εδώ.

Θα ήθελα όμως να σου πω περισσότερα για την παράσταση που είδα: Το πόσο σύγχρονο είναι το μήνυμά της προφανώς το έχεις καταλάβει. Είναι όμως δοσμένο και με εξαιρετικές ερμηνείες. Ηθοποιοί της νέας και της πολύ νέας γενιάς, μπλέκονται σε ένα όμορφο πάντρεμα του παρελθόντος και του μέλλοντος. Στη σκηνή βλέπουμε παράλληλα τους δυο νέους σε νεαρή ηλικία και σε μεγαλύτερη σε μια παράλληλη δράση που κρατά το ενδιαφέρον σου αμείωτο. Η νεανική αθωότητα παράλληλα με την κατάντια της ώριμης ηλικίας. Έξυπνη πολύ η σκηνοθεσία.

Κλείνω με δυο λόγια που έκλεψα από τον Πέτρο Νάκο τον σκηνοθέτη ίσως είναι και ο λόγος που σου προτείνω να την δεις: 

«Η ιστορία του Birdy και του Άλ είναι τελικά η ιστορία όλων μας. Η ιστορία του σύγχρονου ανθρώπου που παρακολουθεί ανήμπορος να αντιδράσει τις αλλαγές που συντελούνται γύρω του… αυτές που μας έχουν οδηγήσει σε εθνική κατάθλιψη και που τείνουν να μας μετατρέψουν όλους σε κατατονικούς άψυχους θεατές της ζωής μας. Πάνω από όλα όμως είναι ένα σύγχρονο παραμύθι απόδρασης από τη χρεοκοπία ονείρων του σήμερα, καταγράφει τον κόσμο που θελήσαμε να ζήσουμε και τον κόσμο που αποδεχτήκαμε να ζούμε υπόσχεται όμως εκείνον τον άλλο κόσμο που οφείλουμε να πιστέψουμε ξανά»

Το συμπέρασμα δικό σου.  Και όταν η τέχνη αφηγείται τη ζωή, το συμπέρασμα είναι συνήθως όμορφο. Πέτρος Νάκος, Στέφανος Κακαβούλης, Τάσος Περάκης Γιώργος Δαφνόπουλος Τάσος Μιχάλης Δελής επί της σκηνής. Στα πολύ θετικά της παράστασης η πολύ καλή της μουσική- θα την λατρέψεις. Στο Alter Pars στο Γκάζι. 

Κολέτσος Γ. 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ