Ιστορίες Αναγνωστριών : "Μετά από 25 χρόνια γάμου, με απάτησε"

19 Δεκεμβρίου 2014
Χριστίνα, 47 ετών ρωτά

Αναγνώστριά μας διηγείται: 

Μετα απο 25 χρονια γαμου και απολυτης ευτυχιας ο αντρας μου με απατησε Δεν χωρισα γιατι θεωρησα πως ηταν το μοναδικο λαθος που εκανε ολα αυτα τα χρονια. Εχει μετανιωσει και το δειχνει καθε μερα που περναει Εργατικος καλος πατερας και πολυ τρυφεροςπροφανως περασε κριση μεσης ηλικιας. Ομως απο την ημερα που εγινε αυτο δεν θελει να κανουμε ερωτα 1,5 χρονο τωρα και λεει πως τον πιεζω εγω, νιωθω μεγαλη απορριψη .Απο την αλλη καταλαβαινω πως δεν εχει στυση Δεν θελει να το συζηταει καθολου Λεει πως ειναι ψυχολογικο και πως θα περασει Αρνειται να παει σε γιατρο .Εγω απο την αλλη τον εχω διευκολυνει στα παντα. Το εχει ριξει στη δουλεια μιας και αντιμετωπιζουμε προβληματα σοβαρα. Δεν θελει να βγαινουμε εξω και φυσικα οταν τυχει να βγω πολυ διακριτικα ρωταει ειναι πολυ εγωιστης και δεν παραδεχεται πως ανησυχει για το τι κανω Ειμαι εμφανισιμη δεν εχω παραμελησει ποτε τον ευατο μου αν και ειμαι 47 ετων τα εχω δοκιμασει ολα. Μεχρι και ραντεβου με γιατρο του εκλεισα και δεν πηγε ποτε. Δεν ξερω αν πρεπει να το ανεχτω αυτο ωρες ωρες θελω να το βαλω στα ποδια. Σκεφτομαι ομως την οικογενεια μου .Τα παιδια μου. Αν σβησω απο το μυαλο μου την απιστια και μου ελεγε ενας γιατρος πως εχει προβλημα θα ημουν διπλα του. Ομως εκεινος ουτε καν με φιλαει μονο με αγκαλιαζει με χαιδευει και λες οτι φοβαται να με αγγιξει.Του δειχνω ποσο πολυ μου λειπει του δειχνω οτι τον εχω συγχωρησει .Ωρες ωρες ωρες νομιζω πως νιωθει τυψεις. Ποτε πρεπει να βαζουμε ορια τι αλλο να κανω ποσο να το αφησω ετσι; 

Στο ερώτημά σας απαντά ο ψυχολόγος- ομαδικός θεραπευτής Δημήτρης Κατσαρός 

Αγαπητή αναγνώστρια:
 
Νομίζω πως προσπαθείτε να εξηγήσετε τη συμπεριφορά του συζύγου σας με σκοπό να νιώσετε μια σχετική ασφάλεια ως προς το που βαδίζετε. Να μπορέσετε να αντιδράσετε αναλόγως. Είναι αναμενόμενο ίσως να βασίζεστε στο ότι τον γνωρίζετε καλά και με βάση αυτό να νιώθετε πως μπορείτε να βαδίσετε για λίγο "στα σκοτεινά", τώρα που μοιάζει να άλλαξαν τα πράγματα. Όπως διαβάζω την αφήγησή σας όμως πιστεύω πως μερικές φορές νιώθετε πως έρχεστε αντιμέτωπη με σημεία που δεν τα έχετε ξαναδεί και ίσως και ο ίδιος δεν τα έχει αντιμετωπίσει ποτέ μέσα του. Έτσι δημιουργείται ένας φόβος και μια αμφιθυμία ως προς το ποια θα είναι η συνέχεια και αν τελικά θα είναι τα πράγματα ξανά όπως πριν. Στην πραγματικότητα είτε απιστούσε είτε όχι ο σύζυγός σας τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως πριν. Ξεκινάν με βάση ένα κοινό σημείο συνεννόησης για να πάνε κάπου. Το που πάνε έχει πάντα σχέση με το σημείο που ξεκίνησαν, όμως δεν ορίζει το που καταλήγουν. Αν και ανά πάσα στιγμή ξέρατε που είστε στη σχέση σας έχω την αίσθηση πως κατά βάθος αυτό το "σημείο αναφοράς" ήταν επενδυμένο από σας και ίσως τον ίδιο με ιδανικό τρόπο: "25 χρονια γαμου και απολυτης ευτυχιας", "ηταν το μοναδικο λαθος που εκανε ολα αυτα τα χρονια", "Εργατικος καλος πατερας και πολυ τρυφερος". Αυτός ο ιδανικός χαρακτήρας όμως δεν μπορεί να εξηγήσει την απιστία. Αντίθετα ίσως προκαλεί φόβο του ανεξήγητου και θυμό με το σύζυγό σας. Είναι όμως ρεαλιστική αυτή  η εξιδανίκευση; Είναι η εξαίρεση στον κανόνα; Είναι ότι τα πράγματα τεντώνουν αρκετά και γίνονται αγχωμένα όταν παραείναι ιδανικά; Είναι η κρίση ηλικίας; Όλα μαζί; Το τί συμβαίνει πραγματικά έχει να κάνει με το πόσο πιέσατε τους εαυτούς σας για να είστε ιδανικοί ο ένας για τον άλλο κατά τη γνώμη μου. Είναι σημαντικό να δείτε αν υπάρχουν θέματα ταμπού τα οποία σας τρομάζουν και δεν τα συζητάτε. Ίσως μ'αυτό τον τρόπο αμφισβητήσετε το ιδανικό που έχετε φτιάξει μεταξύ σας. Είναι όντως ιδανικό ή μήπως αναγκαίο για να είστε μαζί; 


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ