Πόσο μοιάζει ο Στήβεν Χώκινγκ με τον ηθοποιό της ταινίας "Η Θεωρία των Πάντων"

5 Φεβρουαρίου 2015

Με αφορμή την εξαιρετική ταινία «Η Θεωρία των Πάντων» που είδαμε στους κινηματογράφους αποφασίσαμε να εξερευνήσουμε παραπάνω τη ζωή του διάσημου αστροφυσικού επιστήμονα Στίβεν Χώκινγκ! Αξίζει να αναφέρουμε πως φημολογείται ότι ο πρωταγωνιστής της ταινίας Έντι Ρέντμεϊν έχει ήδη κλειδώσει το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία.

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία εδώ

Ένας άνθρωπος. Μία ιστορία. Μία αναπηρική καρέκλα. Στήβεν Χώκινγκ, ένας από τους διασημότερους επιστήμονες του πλανήτη, με θεωρίες που συχνά προκαλούν αντιδράσεις όπως έρευνες γύρω από τις θεωρίες του χωροχρόνου, των μαύρων οπών και της κβαντικής θεωρίας της βαρύτητας.

Ξεκίνησε τις πανεπιστημιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης τον Οκτώβριο του 1959 σε ηλικία 17 ετών. Ενώ μελέτησε περίπου 1000 ώρες κατά τη διάρκεια των τριών αυτών ετών στην Οξφόρδη, ανησυχούσε όμως ότι στις εξετάσεις θα αντιμετωπιστεί ως ένας οκνηρός και δύσκολος σπουδαστής, έτσι όταν του ζητήθηκε στην προφορική εξέταση του να περιγράψει τα μελλοντικά του σχέδια, απάντησε: «εάν μου απονείμετε έναν πρώτο τίτλο, θα πάω στο Κέμπριτζ. Εάν λάβω ένα δεύτερο, θα μείνω στην Οξφόρδη, έτσι αναμένω ότι θα μου δώσετε έναν πρώτο» με τον τρόπο αυτό κέρδισε υψηλότερο σεβασμό από αυτόν που πίστευε.

Ο Χώκινγκ είχε αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα ως προς την κίνηση του κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους του στην Οξφόρδη, συμπεριλαμβανομένης μιας καταλυτικής πτώσης σε σκαλοπάτια. Τα προβλήματα της κατάστασης του επιδεινώθηκαν. Η ομιλία του έγινε ελαφρώς μπερδεμένη. Η οικογένειά του όταν παρατήρησε τις αλλαγές αυτές ξεκίνησε άμμεσα τις ιατρικές εξετάσεις.

Η διάγνωση για την ασθένεια κινητικών νευρώνων ήρθε όταν ο Χώκινγκ ήταν 21. Οι γιατροί του έδωσαν ένα προσδόκιμο ζωής δύο ετών. Η κατάθληψη τον κυρίευσε. Δεν είχε πλέον άλλη δύναμη ούτε διάθεση. Το μόνο που του έδωσε δύναμη ήταν η σχέση του με την Τζέιν Γουάιλντ, φίλη της αδελφής του, και την οποία είχε συναντήσει λίγο πριν τη διάγνωσή του.
«Η δέσμευση μου έδωσε κάτι να για ζήσω» δήλωσε αργότερα ο ίδιος. Αυτός και η Jane παντρεύτηκαν στις 14 Ιουλίου 1965. Τα πρώτα χρόνια του γάμου ήταν δύσκολα καθώς αναγκάστηκαν να ζουν σε διαφορετικά μέρη. Ο Ρόμπερτ, ο γιος τους γεννήθηκε τον Μάιο του 1967.

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘60, οι φυσικές δυνατότητες του Χώκινγκ μειώθηκαν περαιτέρω: άρχισε να χρησιμοποιεί δεκανίκια και σταμάτησε τις συχνές διαλέξεις. Αξίζει να αναφέρουμε πως ο Χώκινγκ σαν χαρακτήρας ήταν περήφανος και ήθελε να νιώθει πάντα ανεξάρτητος οπότε και για αυτό ήταν συχνά απρόθυμος να δεχτεί βοήθεια ή να κάνει παραχωρήσεις προς όφελος της αναπηρίας του. Πάνω σε αυτό, η Τζέιν Χώκινγκ αργότερα σημείωσε ότι «μερικοί άνθρωποι θα το αποκαλούσαν αποφασιστικότητα, κάποιοι ισχυρογνωμοσύνη. Εγώ τα έχω αποκαλέσει και τα δύο κατά καιρούς. Χρειάστηκε πολλή πειθώ για να δεχτεί τη χρήση μιας αναπηρικής καρέκλας στο τέλος της δεκαετίας του '60».

Μια κόρη, η Λούσυ, γεννήθηκε αργότερα το 1970.

Ο Χώκινγκ σπάνια συζητούσε για την ασθένεια του και τις φυσικές προκλήσεις της, ακόμη και με τη Τζέιν. Οι ανικανότητες του Χώκινγκ σήμαιναν ότι τις ευθύνες του σπιτιού και της οικογένειας επωμιζόταν σταθερά η γυναίκα του, αφήνοντας του περισσότερο χρόνο να σκεφτεί και να εργαστεί πάνω στην φυσική.

Μερικά χρόνια μετά η Τζέιν συναντήσε τον οργανοπαίκτη Jonathan Hellyer Jones καθώς τραγουδούσε σε μία χορωδία εκκλησίας. Ο Hellyer ήρθε κοντά στην οικογένεια Χώκινγκ και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80, αυτός και η Τζέιν είχαν αναπτύξει ρομαντικά συναισθήματα ο ένας για τον άλλον.  Σύμφωνα με τη Τζέιν, ο σύζυγός της είχε αποδεχτεί την κατάσταση, δηλώνοντας ότι «δεν είχε πρόβλημα – το μόνο που ήθελε ήταν να τον αγαπώ». Παρ’όλα αυτά η Τζέιν και ο Hellyer Jones αποφασισμένοι να μην χωρίσουν μία ολόκληρη οικογένεια αλλά και τη σχέση τους, παρέμειναν πλατωνικά κοντά για μια μεγάλη περίοδο.

Το καλοκαίρι του 1985, ο Χώκινγκ προσβλήθηκε από πνευμονία που στην κατάστασή του ήταν απειλητική για τη ζωή του. Νοσοκόμες μισθώθηκαν για να του παρέχουν εικοσιτετράωρη υποστήριξη. Μία από εκείνες που απασχολούνταν ήταν η Elaine Mason, μια ζωηρή γυναίκα που μετά από το διαζύγιό του Χώκινγκ με τη Τζέιν την άνοιξη του 1995, ο Χώκινγκ παντρεύτηκε τον Σεπτέμβριο, δηλώνοντας «είναι θαυμάσιο, παντρεύτηκα τη γυναίκα που αγαπώ».

Μετά το δεύτερο γάμο του, η οικογένεια Χώκινγκ αισθάνθηκε αποκλεισμένη και περιθωριοποιημένη από τη ζωή του. Λίγο μετά το 2000 η οικογένεια αλλά και το προσωπικό του λαμπρού επιστήμονα ανησυχούσαν και είχαν τις υποψίες ότι ο Χώκινγκ δεχόταν σωματική κακοποίηση. Πραγματοποιήθηκαν έρευνες της αστυνομίας αλλά δεν έβγαλαν πουθενά καθώς ο Χώκινγκ αρνήθηκε να κάνει καταγγελία. Το ίδιο έτος ο Χώκινγκ και η Ελέιν χώρισαν και μετά από αυτό ο Χώκινγκ απέκτησε και πάλι στενότερες σχέσεις με τη Τζέιν, τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Η επιδείνωση της ασθένειας του Χώκινγκ συνεχίστηκε. Το 2005 άρχισε να επικοινωνεί με συσκευή επικοινωνίας μέσω των κινήσεων των μυών των μάγουλών του με ρυθμό περίπου μία λέξη ανά λεπτό. Μέχρι το 2009 δεν μπορούσε πλέον να οδηγήσει την αναπηρική καρέκλα του μόνος.

Παρ’όλα ο Στήβεν Χώκινγκ τον προηγούμενο μήνα έγινε 73 ετών, κατάφερε να διαψεύσει κάθε ιατρική διάγνωση και αυτή την περίοδο έχει την τύχη να παρακολουθήσει την ίδια του τη ζωή στη μεγάλη οθόνη.

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ