Σχέσεις: Λόγοι που πάντα έλκεις τα λάθος άτομα

7 Απριλίου 2015

Η συνειδητή απόφαση για το ποιος άνθρωπος θέ­λω να είμαι, οδηγεί και στην λήψη μιας άλλης από­φασης για το τι είδους ζωή Θέλω να ζήσω, που Θα καθορίσει και ποιον συνοδοιπόρο Θα επιλέξω. Επομένως προηγείται η συνειδητή απόφαση ζω­ής. 'Οποιος δεν επιλέξει συνειδητά να υπερασπιστεί το είδος ζωής που Θα ακολουθήσει, παραιτούμενος από τις επώδυνες μα και απελευθερωτικές προσω­πικές αναζητήσεις, θα παρασύρεται από τα εκάστοτε επικρατούντα κοινωνικά ρεύματα life style.

Σε μια εταιρία που λειτουργεί στοιχειωδώς, δεν αποφασίζει για τα άτομα που θα θελήσει να προσλάβει αναλόγως με τα βιογραφικά που μπορεί να δεχθεί, αλλά θα προκηρύξει θέση εργασίας για την οποία θα περιγράφονται οι απαιτούμενες δεξιότητες για την συγκεκριμένη απασχόληση. Γιατί τα πράγ­ματα να μην είναι αντίστοιχα και στην προσωπική επιλογή συντρόφου; Βέβαια, αυτό γίνεται ασυνείδητα. δεν το καταγράφουμε, και μετά αναρωτιόμαστε για την τύχη μας.

Γράφει ο ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Καραγιάννης 

Ας δούμε κάποιες τέτοιας προκηρύξεις θέσεων συντρόφου.

— Ανδρας νέος και μόνος αναζητεί κάποια που θα τον υποτιμά, θα τον βασανίζει μετις διαρκείς απαιτήσεις της και θα τον κάνα να αισθάνεται ανεπαρκής να την ικανοποιήσει.

Νέα γοητευτική που έχει απωθημένα από τον πατέρα της, αναζητά άνδρα για να αποδειχθεί αντίστοιχα ανίκανος.

Ανδρας κουρασμένος από αλλεπάλληλες σχέ­σεις αναζητεί γυναίκα για να βολευτεί.

— Γυναίκα που έχει κάνει 35 βασανιστικές σχέ­σεις, αναζητεί την 36η.

Νέος άνδρας που είναι σίγουρος ότι κάτι κα­λό θα κάνει στη ζωή του, ανεξάρτητα από τις όποιες κοινωνικές αντιξοότητες, αναζητεί νέα που να διαθέτει ζωντάνια, τρυφερότητα και λαχτάρα για ζωή.

Νέα που χαίρεται το διάβασμα, την φύση, τον χορό, το τραγούδι, τις πνευματικές αξίες της, τη δουλειά της, την μοναξιά της και τις πα­ρέες της και ελπίζει στις ανθρώπινες σχέσεις, βιάζεται για σχέση, αλλά δεν θα αρνιόταν μια καλή προσφορά ενός νέου άνδρα που θα την ενέμπνεε με τους στόχους του και την σι­γουριά του.

Είναι ξεκάθαρο ότι τα θέματα της ζωής καθορί­ζονται ως τυχαία, μόνο όταν τα αφήνουμε στην τύ­χη. Όταν δηλαδή δεν παίρνουμε την ευθύνη να τα οδηγήσουμε.

Οι άνθρωποι στο παρελθόν, όταν μίλαγαν για την έκβαση ενός γάμου και όταν εύχονταν για την ευ­τυχία των νέων, έθεταν πολύ συχνά τον παράγοντα της τύχης. «Να είσαι τυχερή, να σου τύχει καλός άντρας!», «Να είσαι τυχερός να σου πάνε καλά τα πράγματα!».

Η στάση αυτή ήταν δικαιολογημένη όταν τα νέα παιδιά δεν επέλεγαν τον άνθρωπο που θα μοιραζό­ντουσαν τη ζωή τους, αλλά τούς προέκυπτε και εκείνοι θα έπρεπε να συμμορφωθούν.

Σήμερα, όμως, όταν τίθεται ο παράγοντας τύχη, δεν μπορεί να έχει κανένα περιεχόμενο για την ποι­ότητα της σχέσης, παρά μόνο για τους αστάθμη­τους παράγοντες της υγείας και του θανάτου, που σαφώς δεν είναι προσωπικές επιλογές.

«Ο έρωτας είναι τυφλός!», επιμένουν κάποια στυλιζαρισμένα αποφθέγματα του παρελθόντος που εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να διεκδικούν το

αλάθητο. Κίναι τότε που κάποιοι, στα πλαίσια μιας παλιομοδίτικης κατανόησης των συναισθημάτων, εξακολουθούν να διακρίνουν την λογική από το συναίσθημα. Τότε κατανοούν τον άνθρωπο ως παθη­τικό θεατή των συναισθημάτων του, τα οποία λει­τουργούν ερήμην του.

Αν λοιπόν ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που σε τυφλώνει, ώστε να μην μπορείς να διακρίνεις καλά, τότε δεν μπορεί να αποτελεί κάτι καλό για τη ζωή σου αλλά πρόκειται για μια δυσάρεστη δυσλειτουρ­γία ανάλογη μ' αυτή της χρήσης ουσιών, που σε εξαρτά και σε εξαπατά, με τελικό αποτέλεσμα την απώλεια του εαυτού σου.

Στην κλινική εμπειρία είναι συχνό το φαινόμενο όπου κάποιοι χάνουν την δυνατότητα της κριτικής τους ικανότητας, εν ονόματι του έρωτα. Στην πραγματικότητα προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μίζε­ρη βίωση της ζωής τους και αναζητούν εσπευσμέ­να τον έρωτα που θα τους λυτρώσει. Κλείνουν τα μάτια στα αρνητικά στοιχεία της προσωπικότητας εκείνου που σχετίζονται και αρνούνται να τα συνει­δητοποιήσουν.

 

Αυτά τα αρνητικά στοιχεία είναι όμως εκείνα που θα χρησιμοποιηθούν αργότερα για να μπορέ­σουν να απομακρυνθούν και τότε με έκπληξη θα τα ανακαλύψουν, λες και τότε δημιουργήθηκαν. Η ευ­τυχία όμως του γάμου χτίζεται βάσει μαθηματι­κών συντελεστών της αρχικής σχέσης και της εν συνεχεία φροντίδας και καλλιέργειας της σχέσης, Ο σεβασμός του άλλου συντρόφου και η επιδίω­ξη ανάδειξής του σύμφωνα με την επιθυμία του εί­ναι καθοριστικός παράγοντας στην συντροφική ευ­τυχία που διαρκεί, σε μια ισόβια ερωτική σχέση. Αυ­τή όμως η συνθήκη προϋποθέτει τον αυτοσεβασμό και την προσωπική αυτοεκτίμηση. Αν όμως νιώθεις ερείπιο, πώς Θα μπορέσεις να συμβάλεις στην οικο­δόμηση της προσωπικότητας του συντρόφου;

Αν ο άλλος που ερωτεύτηκες στην αρχή της σχέ­σης δεν έχει να μοιραστεί κάτι ενδιαφέρον από την προσωπική του ζωή, γιατί να πιστεύεις ότι Θα το αποκτήσει στη συνέχεια; Αν στα πρώτα βήματα της σχέσης σού κάνει αρνητικές παρατηρήσεις για τη συμπεριφορά σου, γιατί Θα πρέπει να το υπομείνεις; Αν όταν βγαίνεις μαζί του, αυτός ψάχνει γύ­ρω του ανιχνεύοντας άλλες παρουσίες, γιατί να το υποστείς; 

Αν το αγαπημένο της Θέμα στις πρώτες συνα­ντήσεις είναι η ακεφιά της, η βαριεστημάρα και η δυσθυμία της, οι πονοκέφαλοι και οι πόνοι από την περίοδό της, γιατί όταν θα μεγαλώσει θα είναι πιο ζωντανή και πιο κεφάτη; Λν εκείνος είναι παρορ­μητικός, αλλάζει δουλειές διαρκώς και του φταίνε πάντα οι άλλοι, γιατί θα έχει σημασία το γυμνα­σμένο σώμα του και όχι η ασυνέπεια και η απουσία σταθερότητας που θα τον ακολουθούν διά βίου;

Αν το χαμόγελο δεν ομορφαίνει με την συχνή παρουσια του το πρόσωπό της πόσο make up θα χρει­άζεται για να κρύβει την πίκρα και την ένταση; Aν το γέλιο του δεν εμπλουτίζει τις σοβαρές αναφορές του, πώς θα ξεπερνιούνται στο μέλλον οι δυσκολίες; Λν η γαλήνη δεν συνυπάρχει με το ασίγαστο πάθος του για νέες επαγγελματικές επιδιώξεις, γιατί με­τά θα αγανακτείς με την δική του ένταση και όχι με την δική σου επιλογή;

Αν η ειλικρίνεια δεν είναι συστατικό της αρχικής επικοινωνίας, γιατί η συσσώρευση των υστερόβου­λων σκέψεων και των μυστικών ενεργειών που δεν αντέχουν το μοίρασμα θα συντελέσουν στην ανα­γκαία εμπιστοσύνη;

Αν η διάθεση φροντίδας για τον άλλο δεν πλημ­μυρίζει την κάθε του ενέργεια και αν αποζητά μό­νο την φροντίδα από τον άλλο, γιατί στη συνέχεια θα γίνει ένας ικανός συνοδοιπόρος και όχι ένας α­παιτητικός επιβάτης που θα σε σχολιάζει αρνητι­κά, όταν θα τον κουβαλάς στους ώμους σου;

Αν δεν γνωρίζει τον τρόπο να νιώθει ικανοποιη­μένος από την μέχρι τότε ζωή του, γιατί η δυσφο­ρία του θα σταματήσει με τη δική σου ύπαρξη και δεν θα γίνεις και εσύ άλλοθι της δυστυχίας του;

 

Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέχεια στο βιβλίο του Δρ. Καραγιάννη ΕΡΩΤΑΣ Η ΤΙΠΟΤΑ- ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ