"Η Μεγάλη Χίμαιρα" - Μία παράσταση που ο Θανάσης Λάλας προτείνει

7 Απριλίου 2015

Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ του Μ. Καραγάτση στο Θέατρο Πορεία

Διασκευη: Στρατής Πασχάλης
Σκηνοθεςία: Δημήτρης Ταρλοου
Σκηνικά-Κουστούμια: Ελένη Μανωλοπουλου
Μουσική: Κατερίνα Πολέμη
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασιου
Κίνηση-Χορογραφία: Ζωή Χατζηαντωνίου
Σκηνοθεςία κινηματογραφικού μέρους: Χρήστος Δημας
Στίχοι πρωτότυπων τραγουδιών: Στρατής Πασχάλης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αννα Πασπαράκη, Δήμητρα Κουτσοκώστα
Βοηθός σκηνογράφου: Τζίνα Τζόκα
Βοηθός χορογράφου: Κορίνα Κοκκαλη

Παιζουν οι ηθοποιοι: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Νίκος Ψαράς, Ομηρος Πουλάκης, Σοφία Σεϊρλή, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Κατερινα Τραμπα, Βασιλική Παναγιωτόγλου, Αλίκη Αλεξανδράκη, Δημήτρης Τάρλοου

"Τιποτα δεν είναι όπως πριν", όλα αλλάζουν. Η ζωή είναι συνεχεις αλλαγές. Καμμιά βεβαιότητα δεν μετακομίζει από το παρόν στο μέλλον. Στο μέλλον πλέει στη θάλασσα της αβεβαιότητας γιά αυτό και συνεχίζεται το ενδιαφέρον, η δοκιμάςία, γιατι περί δοκιμαςίας πρόκειται, δοκιμαζουμε τις δυνατότητες μας μέσα στα απρόοπτα, την ικανότητα μας να επέμβαινουμε με την θεληση μας στο σενάριο της ζωής μας αναμεσα στους αλλους. Ολα βρίσκονται σε αλληλεπίδραση, το ένα είναι σε θέση να ανατρέψει το άλλο και το "εγώ" επεμβαίνει στο "εμείς" σαν ανατροπέας. Ο ηθικός κώδικας αναγκαίος γιά να μη φύγουν τα τραίνα από τις ράγες του συμβατικού μας κόσμου που απαιτει προσαρμογή στους κανονες γιά να λειτουργήσουμε μαζί, γιά να μην φάμε ο ένας τον άλλο. Μεγάλος αγνωστος, ο έρωτας, τα πάθη των ανθρώπων που όσο τα φυλακίζουν και τους γυρνάνε την πλάτη τόσο αυτά θεριεύουν και βάζουν στο παιχνίδι την πιθανότητα της "καταιγίδας" που αν μας βρει στο δρόμο της τίποτα δεν θα αφήσει όρθιο.
Ο Μ. Καραγάτσης ίσως απο τους πιό σημαντικούς νεοέλληνες συγγραφείς ξερει την παλέτα των συναισθημάτων, είναι μοναδικός να κατασκευάζει αφηγήσεις που να περιέχουν την ανθρώπινη γκάμα των συναισθημάτων. Ο Μ. Καραγάτσης ξέρει καλά οτι η ευτυχία δίνει σκυτάλη στην οδύνη και την συμφορά και η ατυχία με την δυστυχία ανοίγουν φαρδιά πλατιά την πόρτα στην προκληση και το νέο μέτρημα της ανθρώπινης υπαρξης.
Ενας χωρισμός, ενα θανατικό, απελευθερωνει την κόρη από την μεγαιρα μάνα. Ενα περιπλανώμενο κορίτσι χωρίς ρίζες πέφτει πάνω στην τυχη της και ερωτευεται την σωτηρία της. Κανει το παν για να γίνει ενα κομμάτι του "ξένου" γιά αυτήν, τα καταφέρνει να μιλήσει την ποιηση της σκέψης και της ψυχής της, αλλά όταν ο ανθρωπος γινεται ποιητής γινεται και τρόφιμος της ελευθερης κίνησης του μυαλού και της ψυχής, ανακαλύπτει γοητείες που δεν εβλεπε, ακούει αλλες φωνές να τον καλουν.
Η ελευθερη κίνηση παραλληλα με τις φουρτούνες που σηκώνει η ζωή για να μας πνίξει ή να την πνίξουμε, κρυβει την ελευθερη πτώση. Οταν οι ανθρωποι πηδηξουν απο τρελα στο "κενό", όλα αλλάζουν γύρω και το ένα κακό φέρνει το άλλο.
"Τιποτα δεν μένει ιδιο, τίποτα δεν είναι όπως πριν"

Μιά υπέροχη διασκευή, από τις πιο πετυχημένες που εχω δει σε μεταφορά στο θέατρο μυθιστορήματος. Χωρίς να προσπαθει να ξεπεράσει το βιβλίο, κανει ένα θεατρικό που έχει την δική του ταυτότητα. Ο Στρατης Πασχάλης φαινεται ότι ξεκίνησε από το βιβλίο του Μ. Καραγάτση αλλά στην πορεία κυριαρχήθηκε περισσότερο από την επιθυμία του να κάνει μιά διασκευή λειτουργική και αυτόνομη θεατρικά παρα μιά διασκευή που να του δίνει συγχαρητήρια για την πιστότητα της στο βιβλίο. Ανεξάρτητα πως λειτούργησε ο συγγραφέας της θεατρικής "Χιμαιρας", το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό και καθόλου ενοχλητικό ή προδοτικό για αυτούς που έχουν διαβάσει το μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση και το έχουν απολαύσει.

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου νομίζω ότι βρήκε λύσεις _οπτικοποιηση μέρους της δράσης που πλέκεται με την σκηνική δράση_ εξαιρετικά ιδιοφυές σημείο της παράστασης. Επίσης εξαιρετικός ο χρόνος της παραστασης και η διδασκαλία των ηθοποιών που δεν υστερει κανεις σε βαθμό που να εμποδίζει την υψηλή απόδοση των πρωταγωνιστών. Αυτο που για μιά ακόμα φορά θα ήθελα να πω για την πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση του Δημητρη Ταρλοου στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο, είναι το "βλέμμα" στο κείμενο, η επιλογή του ρεπερτορίου, η προσωπική χαμηλών τόνων γοητεία και μία ποιότητα που δηλώνει ότι όταν έχεις στόχο και εμμονή μπορείς από το υπόγειο να αναστατώσεις το φεγγάρι.

Από τους ηθοποιούς προσωπικά χαρηκα πολύ την πρωταγωνίστρια Αλεξάνδρα Αϊδίνη. Δεν την έπιασα ούτε δευτερόλεπτο εκτός ρόλου, σε άρπαζε με "λάσο" την παραξενειά με την οποία εκτελουσε το ρόλο της, από το λαιμό και σε τραβούσε ακόμα και στο άβατο του κειμένου!
Μου άρεσε ο Ψαράς και η Σοφία Σεϊρλή, γιά την αληθοφάνεια του και την πειστικότητα τους. Στην κίνηση τους κουβαλούσαν μιά ολοκληρη εποχή, το παίξιμό τους ήταν ένα είδος ζωντανού χρονογραφήματος, μιάς αλλης Ελλάδας που πέρασε ισως ανεπιστρεπτη.
Ο Ομηρος Πουλάκης μιά γοητευτική σκηνική παρουσία που έπειθε τον θεατή ότι μπορει να ξεσηκώσει εσωτερική θύελλα στους γύρω με την μποεμικη στάση ζωής του.
Ο Δημητρης Τάρλοου έκπληξη ως Μ. Καραγάτσης.

Μου άρεσαν τα κοστούμια και τα σκηνικά γιατι τα βρήκα συνεπή με την ιδέα και λειτουργικά και εντόπισα μια μικρη αδυναμία στους φωτισμούς.
Τέλος, θέλω να υπογραμμίσω την υπέροχη κινηματογράφιση. Ισως το κόσμημα που υπογράμμισε την ποιότητα του θεάματος και που ως συνήθως σε αλλες αντίστοιχες απόπειρες παρατηρείται μια προχειρότητα και ένας ερασιτεχνισμός.

Τελος μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε και μην ακούτε τους γύρω. Αν δεν την δείτε με τα μάτια σας δεν ξέρετε τι χάνετε!   

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ