Οι έξοδοι του παιδιού: Όταν θέλει να βγει με τους φίλους του

15 Απριλίου 2015
Λένα, 20 ετών ρωτά

Αναγνώστριά μας ρωτά: 

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΕΙΜΑΙ 20 ΧΡΟΝΩΝ ΕΧΩ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΛΙΓΟΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΒΓΑΙΝΩ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΩ ΜΕ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΣΤΑΚΛΑΜΠΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΙ ΝΑΚΑΝΩ ΣΧΕΣΗΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΟΤΙ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΕΤΣΙ ΒΡΗΣΚΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΟΜΙΣΟΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΕΞΩ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ ΙΔΑΝΙΚΟ ΑΝΤΡΑΗ ΑΠΟΣΤΑΣΗΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΟΔΗΓΑΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΓΕΝΙΚΑ ΔΕΝ ΠΙΝΩ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΕΧΩ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΕΙΛΗΚΡΙΝΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥΔΗΛΑΔΗ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΚΡΥΨΕΙ ΤΙΠΟΤΑΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΗΝ ΠΑΘΩ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΙΑΝΩ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΚΟΥΡΑΖΕΙ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΗΛΙΚΙΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΟΥΝΑ ΖΗΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΖΩΗΜΟΥΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΖΗΤΑΩ ΚΑΤΙ ΤΟ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΒΓΑΙΝΩ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΩ ΕΓΩ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ

Στο ερώτημά σας απαντά η Άννα Κανδαράκη

Άννα Κανδαράκη

Τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης είναι μια περίοδος που έχει αρκετές δυσκολίες καθώς ενώ το σώμα μας και η επιθυμία μας φωνάζει να προχωρήσουμε στον κόσμο τον ενηλίκων οι υπόλοιποι εξακολουθούν να μας αντιμετωπίζουν σαν παιδιά. 
Μέσα από τις λέξεις σου καταλαβαίνω την αγωνία σου για προχώρημα και την όρεξη σου να ζήσεις καινούργια πράγματα να δοκιμάσεις νέες γεύσεις και να μαζέψεις νέες εικόνες. Η οικογένεια έχει πρωταρχικό ρόλο στην ανάπτυξη μας, στο πως βλέπουμε τον εαυτό μας και πως "χτίζουμε" την προσωπικότητα και την αυτοπεποίθηση μας. Σε αυτή την αναπτυξιακή περίοδο της ζωής σου όμως έχεις εσύ να πάρεις πρωταγωνιστικό ρόλο, όχι μόνο στο να βγεις να γνωρίσεις τη ζωή αλλά και να μάθεις να ονειρεύεσαι να κυνηγάς τους στόχους σου να δυσκολεύεσαι να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι γι αυτό και να σε καμαρώνεις μετά όταν τα καταφέρνεις

Διακρίνω μια έντονη ανησυχία για να βγεις και να διασκεδάσεις, σίγουρα αυτό είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ενήλικης πια ζωής σου, δεν είναι όμως το μόνο. Δε μας γράφεις με τι ασχολείσαι, ανσπουδάζεις, εάν εργάζεσαι κάπου και πως επιθυμείς εσύ να δεις την Τάνια στο αύριο. Η ενηλικίωση λοιπόν δεν έρχεται μόνο με το να "πείσουμε τους γονείς μας να βγούμε" έρχεται σταδιακά με το να αισθανθούμε εμείς ότι έχουμε επιθυμία, επιλογή και γι αυτό και ευθύνη. Οι γονείς σου δε θα σταθούν εμπόδιο στο μεγάλωμα σου εάν πρώτα εσύ αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου σαν ενήλικη γυναίκα που έχει ευθύνη για τον εαυτό της, βάζει στόχους και κερδίζει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της.  

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ