Παιδί: "Τιμωρία" χωρίς νεύρα και τσακωμούς

16 Απριλίου 2015

Πολλές φορές, όταν τα παιδιά μας κάνουν κάτι κακό -όταν κλέβουν, ψεύδονται, εξαπατούν- η πρώτη μας αντίδραση είναι θυμός και μετά, δυστυχώς, υποθέτουμε το χειρότερο.


Από τη συγγραφέα και θεραπεύτρια Dr Dorothy Nolhe 

Τα παιδιά μπορεί να μην κατανοούν πλήρως τους ηθικούς κανόνες που παραβιάζουν. Αντί να το επιπλήττουμε ή να το μαλώνουμε, μπορούμε να μετατρέπουμε τέτοια περιστατικά σε διδακτικές εμπειρίες. Αν προσέχουμε να μη βγάζουμε αυθαίρετα συμπεράσματα, αλλά ν' αφήνουμε τα παιδιά μας να μας πουν γιατί έκαναν αυτό που έκαναν μπορούμε να εξασφαλίσουμε ότι η συγκεκριμένη εμπειρία θα τα βοηθήσει να κατανοήσπουν τι απαιτούμε από αυτά χωρίς να νκλονιστεί η αίσθηση της προσωπικής τους αξίας.

 

Ένα παράδειγμα.

Η μαμά παρατηρεί ότι το πορτοφόλι της είναι ανοιχτό και λείπουν όλα τα ψιλά από μέσα. Καταλαβαίνει ότι η 7χρονη κόρη της έχει πάρει τα χρήματα. Πηγαίνει στο δωμάτιο της κόρης της και λέει: Πρόσεξα ότι έχουν εξαφανιστεί όλα τα κέρματα από το πορτοφόλι μου. Η μικρή Μελίσσα την κοιτάζει ξαφνιασμένη. Βρίσκει μια δικαιολογία. Ήθελα να πάρω παγωτό και έλειπες ξέχασα το φερμουάρ ανοιχτό... Συγνώμη.

 

Η μαμά πάει να χαμογελάσει αλλά διατηρεί το σοβαρό ύφος της. Είναι καλό που η Μελίσσα ζητά συγνώμη αλλά το κάνει για λάθος λόγο. Η μαμά κάθεται δίπλα της εκεί που παίζει με τις κούκλες και λέει ήσυχα αλλά αποφασιστικά: 'Το πορτοφόλι μου και τα χρήματά  μου είναι προσωπικά. Εγώ δεν παίρνω χρήματα από εσένα, κι εσύ δεν επιτρέπεται να παίρνεις από μένα.

 

Αν αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά, μπορούν οι δυο τους να συμφωνήσουν ότι η μικρή θα επιστρέψει στη μαμά τα χρήματα, από το  χαρτζιλίκι της. Αν είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει, η μαμά μπορεί να απαγορεύσει στη Μελίσσα να δει μια αγαπημένη της τηλεοπτική εκπομπή. (Αν η συμπεριφορά αυτή είναι κάτι που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, τότε ή μαμά πρέπει να πάρει πιο σοβαρά μέτρα, ίσως ακόμα και να ζητήσει επαγγελματική βοήθεια, για να ανακαλύψει πού οφείλεται η τάση της μικρής να κλέβει.

 

Η μαμά δεν πρέπει να ντροπιάσει τη μικρή που πήρε τα χρήματα, δε χρειάζεται να νιώσει άσχημα το παιδί να νιώθει ότι είναι κακό και να γεμίσερι ενοχές. Αρκεί να καταλάβει ότι η συμπεριφορά της δεν είναι σωστή. Η μαμά θα μπορούσε να βοηθήσει επίσης τη Μελίσσα λέγοντας: Καταλαβαίνω ότι ήθελες τα λεφτά για να πάρεις παγωτό και ότι εγώ ήμουν απασχολημένη. Δεν επιτρέπεται να παίρνεις χρήματα από μένα χωρίς να το ξέρω, τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις;

 

Το παιδί μάλλον θα απαντούσε: Θα έφευγε ο παγωτατζής, δεν θα τον προλάβαινα... Θα μπορούσα να σε ρωτήσω ή να πάρω χρήματα από τον κουμπαρά μου. Οι ερωτήσεις της μαμάς έχουν στόχο πάντα να καθοδηγήσουν το παιδί στην εύρεση αποδεκτών τρόπων συμπεριφοράς. 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ! :
ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ